قتلگاه
بابک زمانی / پزشک متخصص
- هفته گذشته یکی از نمایندگان مجلس، بیمارستانهای خصوصی را قتلگاه نامید! شنیدن چنین تعابیر کلی در تاکسی، آسانسور و خیابان در هر موردی امری رایج است، اما از نمایندگان مردم بعید است که چنین تعابیر غیردقیق و غیرعلمیای که به خودی خود نشانهای از بیاطلاعی از بسیاری واقعیات است، به راحتی بر زبان بیاورند. بعلاوه چنین اظهاراتی بیتردید سوءتفاهمات فرهنگی را عمیقتر و فاحشتر میکند. آقای نماینده محترم احتمالا مطلع نیستند که سرمایه در سلامت سودآور نیست. در حالیکه سرمایه به معنی اندوخته سالیان جوانی در همه رشتهها اندک سودی دارد و شاهدیم اموال منقول و غیرمنقول در طول سالیان تا چه حد ارزشافزوده دارند، اما سهامداران بیمارستانهای خصوصی هیچ سودی بابت سهام خود دریافت نکرده و نمیکنند و تنها درصد اندکی از این سهامداران، جراحان یا طبیبانی هستند که درآمدهای آنچنانی (خارج از تعرفههای موجود) دارند. بخش عمده این سهامداران، پزشکان داخلی، قلب، اطفال، عفونی، مغز و اعصاب و... هستند که هیچگونه دریافتی غیر از تعرفههایی که همه میدانند غیرواقعی است، ندارند و آن مبالغ هم همیشه با چندین ماه تاخیر از جانب بیمهها پرداخت میشوند. بخش مهمی از پرداختهایی که روز ترخیص توسط بیماران پرداخت میشود و نماینده محترم احتمالا به یاد میآورند، پرداختهایی است بابت اقامت، غذا و امکانات دیگری که همین حالا هم از پرداخت در مثلا یک هتل کمتر هستند و افزایش آنها در نتیجه تورمی است که ایجاد شده و تصادفا بخش پرداختشده به پزشکان که چیزی کمتر از ١٠ درصد این مبلغ است چندان تحتتاثیر تورم قرار نگرفته است. در واقع پزشکان داخلی غیرسهامدار با کار، اعتبار و سرمایه خود (که در هر زمینه دیگری میتوانست درآمدی بدون کارکرد برای دوران بازنشستگی باشد) بستری را فراهم کردهاند که از یک سو برای دولت بخش قابلتوجهی از درمان را به دوش میکشد و از سوی دیگر تعداد انگشتشماری از همکاران جراحشان میتوانند در آن بستر درآمدهای آنچنانی داشته باشند. جالب اینجاست که این دو سوی طیف هم کاری به کار یکدیگر ندارند، اولا دولت توان برخورد با این دریافتهای غیرمعمول را ندارد چرا که بخش اعظم این اعمال نهتنها به عوارض چندانی نمیانجامند بلکه کارهایی با کیفیت بسیار بالا هستند که توسط بهترین اساتید کشور انجام میشوند و باعث ارتقای استانداردهای طب شدهاند، ثانیا این پرداختهای رضایتمندانه تعدادشان (و نه رقمشان) برخلاف ویزیت، بسیار اندک است و باعث نارضایتی تعداد زیادی از مردم نخواهد شد در صورتیکه با اصلاح تعرفههای ویزیت (بخوان تفکر) و ناکارآمدی بیمههای بالقوه نارضایتی زیادی پدید خواهد آمد! و دولت که توان اصلاح اساسی این تعرفه را ندارد در واقع با کاهش کیفیت درمان از این نارضایتی جلوگیری میکند. اما بسیاری از پزشکان شاغل در بخش خصوصی همان اعضای هیات علمی دانشگاهها هستند. البته که یکی از دلایل مهم اجبار این طبیبان به کار در بخش خصوصی دلایل اقتصادی و غیرواقعی بودن دریافتها در کار آموزشی است، اما دلایل بسیار مهم دیگری هم وجود دارد که باعث میشود سرمایهای که در هر بخشی میتوانست سودآور باشد به صورت سهام دربیاورند تا بتوانند در جایی کار کنند که درجاتی از احساس تعلق و استقلال در آنها ایجاد کند و بتوانند در محیطی آرامتر و با استانداردهایی بالاتر کار کنند، جایی که میتوان بیماران را در درمانگاه تکتک معاینه کرد و برای تهیه هر قطعه کوچک ضروری گرفتار یک بوروکراسی پیچیده نشود! در خاتمه باید گفت اقامت طولانی و پرهزینه بیماران بدحال در آیسییو که در بسیاری از موارد به مرگی پرهزینه منجر میشود نه به نفع و میل طبیبان است نه بیمارستانها. ویزیت بیماران آیسییو با تعرفههای موجود مسوولیتهای ایجادشده و ملاقاتهای متعدد با همراهان یکی از شاقترین وظایفی است که طبیبان داخلی تا مجبور نشوند به آن تن نمیدهند و ادامه یافتن این وظیفه در شرایط حاضر تنها به دلیل وظایف معنوی این طبیبان انجام میشود نه دلایل مادی، آن هم با چنین تعرفههایی. این طبیبان حتی با چنین اظهاراتی هم وظایف انسانی خود را فراموش نخواهند کرد و در آخرین تحلیل چنین نقیصه فرهنگی را نیز چون یکی از چالشهای درمانی در نظر خواهند آورد. آقای نماینده محترم میتوانند یکبار دیگر خاطرات اخیر خود را مرور کنند ببینند آخرین بار برای بیماری خود یا بستگان، به یک بیمارستان دولتی مراجعه کردند یا یک قتلگاه؟
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.