|

داستان کوچک

تسبیح

رابرت کلی . ترجمه: هادی عظیمی

مردی زیر نور هلال ماه در خیابان راه می‌رود. درخت‌ها بلند و پرپشت هستند؛ نور کم است. در دست چپش، که بعضی وقت‌ها در کنارش در نوسان است و بعضی‌وقت‌ها به آرامی روی قلبش ثابت نگه‌داشته می‌شود، دانه‌های بلورین تسبیحی را می‌شمارد.

بعد از اینکه یک‌چهارم مایل را در خیابان تاریک طی می‌کند، از کنار ساختمان بزرگی عبور می‌کند که به سختی بتوان فهمید چه ساختمانی است. در طبقه همکف بخشی از ساختمان، چراغ‌های یک اتاق روشن است؛ کنار پنجره زنی با موهای براق سیاه نشسته است و روی یک روزنامه خم شده. مرد نیم‌رخ و سیمای سختکوش وی را تحسین می‌کند. او کسانی که سخت کار می‌کنند را دوست دارد.

به راهش ادامه می‌دهد و این فکر که روی پنجره یا در بکوبد و با زن حرفی بزند را از سر بیرون می‌کند. باید ترسناک باشد که نیمه شب، زنی تنها در یک ساختمان باشی، ساختمانی که خود تنها ساختمان حومه شهر باشد و تا نیم مایل به‌جز چند درخت و مرد تنهایی که تسبیح بلورین در دست دارد و آهوی جوانی که مرد چند دقیقه پیش دیده بود و جلوی رویش از خیابان رد شده بود، چیز دیگری نباشد. مرد با خودش فکر کرد اگر در بزنم می‌ترسد و به راهش ادامه داد.

حال ممکن است قبل از اینکه مرد پهلو به پهلوی پنجره عبور کند، زن او را دیده باشد که به آن سو می‌آید و اتفاقی از یکی از پنجره‌ها در اتاق دیگری که چراغ‌هایش خاموش بود این مرد را دیده باشد که در خیابانِ متناوبا مهتابی قدم برمی‌دارد.

ممکن است در چشم زن سوسوی بلور در دست مرد درخشش نور ماه بر روی خنجری باشد. ممکن است زن مدت‌ها مشتاقانه در انتظار این قاتل مرموز بی‌صدا بوده تا بیاید و نابودش کند، تا او را از کار طاقت‌فرسا یا تنهایی نجات دهد. ممکن است طوری جلوی پنجره اتاقِ روشن ایستاده باشد که توجه مرد را جلب کند و مدت زیادی بعد از اینکه مرد از جلوی پنجره عبور کرد، هنوز امیدوار بوده که مخفیانه در میان بوته‌ها در کمین او باشد.

شاید 10 دقیقه بعد، زن، با‌شجاعت و مستاصل، از دری که جز خودش کسی آن را باز نکرده بود، بیرون رفته و هیچ‌کسی به‌جز همان آهو را که زیر درختان میوه می‌چرید، ندیده باشد. شاید هم آن آهو نبوده: چه کسی می‌تواند حیوانی را از حیوان دیگر تشخیص دهد؟

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.