حاشيهاي برنمایش «هزار درنا»:
هزار خورشید تابان
اشکان خطیبی
درست در برهه سرخوردگی از تئاتر حرفهای، گروهی نوجوان 13-12 ساله، بار دیگر مرا مسحور جادوی نمایش کردند. درست در زمان کمفروغی صحنههای تئاتر تهران، «هزار درنا» هزار بار حرفهایتر از تئاتریهای مقیم مرکز(!) صحنه تالار هنر را به آتش کشید. در همان سالی که صحنهها از بزرگان خالی مانده بود و دلمان به جرقههایی خوش بود که اغلب تکرار کمرنگ دیروزشان بودند. هیاهو، بسیار بوده و هست. اما برای هیچ! تماشاچیان تئاتر هم کمکم به ویترینها دلخوش کردهاند. به نمایشهایی با بازیگران بهنام رنگارنگ که تو را دستخالی به خیابان پس میدهند.
«هزار درنا»ی گروه نمایش کودکان دنیا به معجزه میماند. تو را میخنداند، میگریاند و در پایان متعجب میسازد. هنوز نمیخواهم باور کنم که آن طراحی صحنه بجا و کاربردی با آن چرخش رنگ، کار «طاها»ی 13ساله است. آن استفاده بجا از سایهبازی، صحنهبندیهای بی نقص، میزانسنهای خلاقانه و قابهای زیبایی که گمان میبرید سالیان تجربه در پشتش پنهان است، کار «امیر» و «درسا»ی 12 ساله است. مگر میشود «سارا»ی 13 ساله متنی از «کاترین شولتز میلر» را به این ظرافت دراماتورژی کرده باشد؟
بیان بازیگرها بیعیب است. تفکیک حسها در جملات رعایت میشود. هشیاری «نوا مایلی» بازیگر اصلی نمایش بر روی صحنه فراموشنشدنی است. تیپسازیهای «دیبا اخلاصپور» در نقش مادربزرگ، «یاسمین فتحاللهی» در نقش مادر و «متین نیکوکار» در نقش پدر مثالزدنی است. این نرمی رفتار صحنهای را حتی در بسیاری از بازیگران حرفهایمان سراغ ندارم.
به همه موارد بالا این را هم اضافه کنید که نمایش در ستایش «صلح» است. لحظهای با خودم فکر میکنم که اگر جهانمان را این کودکان مدیریت میکردند، بهشت دیگر چه معنایی داشت؟ نمیخواهم باور کنم. انگار به من برمیخورد. به من و مایی که خودمان را در پشت غرور تجربه صحنهها، تعریفهای بجا و بیجا و تنبلیهای بزرگسالانه پنهان کردهایم. شاید هم تعامل این همه زیبایی بر روی یک صحنه حسادتم را برانگیخت. انگیزهام چند برابر شده است. میخواهم در پایان ستایشم را نثار «رکسانا مهرافزون» و موسسه پژوهشی کودکان دنیا کنم که این اتفاق بیبدیل را مدیون آنها هستیم. راهتان مستدام و نیرویتان دوچندان باد. به امید حضور جهانی نمایش «هزار درنا».
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.