|

«جوخه گنگسترها» از زبان بازیگران فیلم

اسطوره‌های آدمکشی

اسطوره‌های آدمکشی

جاش برولین

«زندگی گنگسترها برای من به نوعی حکم «اسطوره» و داستان‌های «اساطیری» را دارد؛ چرا که کوچکترین دانشی درباره فرهنگ و شیوه تفکر و زندگی گنگسترها ندارم و هر چه می‌دانم، مربوط به خواندن چند کتاب و دیدن چند فیلم با ژانر گنگستری می‌شود... . همه تحقیقات و کارهایی که درباره فیلم کردم یک تجربه اسطوره شناختی بود و همه‌اش در این جهت که نقشم را باورپذیر کنم.»

«اخیرا فیلم «مردان سیاهپوش 3» را کار کردم که واقعا هم به سال‌های دهه 1960 نمی‌خورد، یعنی این حس وجود داشت که در دهه 1960 می‌گذرد و آن شیوه لباس پوشیدن ما هم این را القا می‌کرد، اما برای من حس و حال آن شخصیت بود که اهمیت داشت. این فیلمی است درباره پلیس‌ها، دزدها و خیر و شر. فیلمی است شکسپیری، اسطوره شناختی، کلاسیک و درحال و هوای (تراژدی های) یونانی... . همین جنبه‌هایش برای من جالب است، مثلا نوع ارتباط این شخصیت با همسرش. وقتی با دختر آن شخصیت (واقعی) ملاقات کردم که درباره خاطراتش از ارتباط پدر و مادرش به من گفت، خیلی بر من تاثیر گذاشت.»

«بخش بزرگی از این داستان تخیل است، اما مثل تخیلی بودن «اینک آخر زمان» که همه‌اش بر اساس یک رمان است و مبتنی بر چیزهایی که در آنجا (جنگ ویتنام) اتفاق افتاده است. آدم سعی می‌کند که جالب‌ترین داستانی را که ممکن است، بسازد و برای من هم مهم‌ترین مساله همین است؛ چون ما فیلم مستند نمی‌سازیم بلکه داریم تظاهر می‌کنیم که این فیلم تخیلی نیست.»

«نگاه کردن به چهره پدرم و گوش کردن به حرف‌ها و خاطراتی که تعریف می‌کرد کافی بود تا باور کنم که در زندگی لس‌آنجلس دهه 40، کیفیتی خاص، وجود داشت که حالا دیگر اثری از آن باقی نمانده است.»

«این شخصیت همان بیگناهی خاص دهه‌های 30 و 40 را دارد. وقتی آنها از جنگ (جهانی دوم) برگشتند، خیلی چیزها عوض شد و حجم عظیمی از فساد به بار آمد. وقتی میکی‌کوهن (شخصیت شان‌پن در فیلم) به لس‌آنجلس آمد و خواست آن شهر را مسموم کند و در انحصار خود بگیرد، این شخصیت (نقشی که برولین در فیلم «جوخه گنگسترها» بازی می‌کند) به «سرپیکو» زمان خودش بدل شد (اشاره به شخصیت واقعی پلیس فیلمی از سیدنی لومت). از اینکه خریده شود، سر باز زد و تصمیم گرفت او را از تاج و تختی که برای خودش دست‌وپا کرده، پایین بکشد. از آن پرونده کنار گذاشته شد و تنها کاری که می‌توانست انجام بدهد این بود که به روشی غیرقانونی کارش را پیش ببرد. منظورم البته کاملا غیرقانونی نیست، در محدوده‌های قانونی باقی ماند اما قانون آن زمان با حالا خیلی فرق داشت. اینقدر پارانوئید نبود.»

«عاشق کاوش در روحیه‌های متفاوت و دوران‌های دیگر هستم. خیلی خوش‌شانسم که توانسته‌ام این کار را بکنم. کار در «مردان سیاهپوش» و حضور در دهه 1960، با اینکه غیرواقعی بود و درباره بیگانه‌های فضایی، با آن لباس‌ها و مدل مو و سبک خاص دوران واقعا لذت‌بخش بود. کار در این فیلم هم در همان مسیر بود و خیلی مفرح بود.»

آنتونی مکی:

«من نقش یک پلیس کله‌شق را دارم که فرصت پیدا می‌کند تا یک چهره مشهور دنیای پولشویی و مواد مخدر را سرنگون کند. راه و روش آقای واشنگتن (شخصیت من در فیلم) در آن زمان این بود که محله خود را پاکسازی کند و به کمک هر کسی که می‌تواند، برود. به همین خاطر وقتی فیلمنامه را خواندم خیلی از آن خوشم آمد.»

«اگر به آن زمان نگاهی بیندازید، متوجه می‌شوید که سال 1949 نقطه‌عطفی در فرهنگ سیاهپوستان آمریکا بود. به نظرم چند نفری در جامعه سیاهپوستان آن زمان بودند که خوب می‌دانستند باید فرهنگ خود را به کجا ببرند و برای این منظور تلاش کردند و راکی واشنگتن هم در همین جهت کار می‌کرد.»

«سیاهپوستانی هم بودند که نقش مهمی در دوره گنگسترها داشتند و مافیای سیاهپوستی خودشان را درست کردند. فکر می‌کنم هر وقت هالیوود داستان آنها را کشف کند، بیشتر مشتاق می‌شود که به آنها هم بپردازد.»

«روبن (فلایشر، کارگردان) از آن خوره‌های فیلم است و مثل خود من زندگی‌اش به فیلم و تصویر بند است. وقتی او را برای اولین بار دیدم، با هم نشستیم و یک عالمه عکس و فیلم دیدیم تا ببینیم این شخص چطور باشد و سیاهپوستان لس آنجلس در آن زمان واقعا چطوری بودند. اگر بخواهید فیلمی را درباره این دوران بسازید، مجبورید که به سبک و سیاق «محرمانه لس‌آنجلس» و «تسخیرناپذیران» صحبت کنید. چون این دو فیلم شاخص و معرف آن دوران هستند.»

«روبن آدم بسیار روشنفکری است. ما تمام مدت مشغول شوخی و دلقک بازی با هم بودیم، اما راستش را بخواهید او سرسخت‌ترین آدمی است که ممکن است ببینید. هر روز هدف من این بود که سر به سرش بگذارم، عصبانی‌اش کنم، از کوره به در ببرم یا او را به خنده بیندازم.»

«این گروه بسیار عالی متشکل از افرادی کاملا متفاوت است. قبلا در فیلم «دختر میلیون دلاری» با مایکل پنیا کار کرده بودم و با رایان (گازلینگ) هم کارهایی داشتم. جاش (برولین) در فیلم یک نیویورکی دیوانه است، رایان یک آدم خوش‌مشرب و ملایم، جووانی (ریبیسی) عصبی و گرفته است، مایکل (پنیا) دلقک تمام عیار و رابرت (پاتریک) رواقی مسلک. هرکدام مسایل خودشان را دارند و کار این افراد با همدیگر خیلی جذاب است.»

منبع: collider. com

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.