|

یک حرف، یک نگاه

جادوی تئاتر

بهاره رهنما: بازيگر، نويسنده

حرف، جادوی نمایش: «اکتاویو پاز» در مقاله «دیالکتیک تنهایی» جایی به جاودانگی موجود در نمایش اشاره می‌کند. زمان مجازی که آدم‌ها را از زمان واقعی جدا می‌کند، زمان صفر و این همان حالی است که گاهی مخاطب تئاتر هم تجربه‌اش می‌کند چه برسد بازیگر روی صحنه.

این سال‌های اخیر بخشی از این حس و بخشی چیزهای دیگر عجیب طعم سینما و تلویزیون را برایم از دهن انداخته، جاودانگی که روزی گمان می‌کردم در این نوارهای سلولوئیدی نهفته است، حالا در اثربخشی رودررو با مخاطب برایم شکل می‌گیرد، از اجرای نمایش «چشم‌ها» در دوبی بازگشته‌ام و یکراست رفته‌ام سر صحنه «خدای کشتار» یاسمینا رضا به کارگردانی کوشک جلالی برای اجرای هفته بعد در شیراز و با گروه بازیگرانی که این کار را تا ماه گذشته روی صحنه اصلی تئاترشهر اجرا می‌کردند. از اجرای من در این نمایش حالا چهار سال می‌گذرد، ولی جادوی نمایش کلمات پشت هم و تمام و کمال از جایی در ذهنم دوباره‌سازی می‌شود و به زبان می‌آورمشان، عجیب اینکه همیشه حس می‌کردم متنی را که اجرایش تمام شده از یاد می‌برم.

تئاتر هر لحظه یک شگفتی و دری نو برایم دارد، حالا این تجربه باعث می‌شود دلم برای ذهنم بسوزد، که چقدر زخم‌ها و تالم‌هایی را که حس می‌کنم با قدرت تمام فراموششان کرده‌ام در جای‌جای ذهنم جا خوش کرده و همین است که اغلب با بوی یک عطر، با دیدن یک منظره، با شنیدن یک صدا، پرت می‌شویم به جزییات یک خاطره در 10سال پیش، با خودم می‌گویم: باید قدرت ذهن را چه در ضعیف شدن‌هایمان و چه در قدرت گرفتن‌هایمان ندیده نگیریم.

نگاه، برهان یعقوبی: تئاتری‌ها بی‌شک با نام محمد یعقوبی آشنایند، او این شب‌ها راس ساعت هفت شب، کار دیدنی و خوبی در سالن اصلی فرهنگسرای نیاوران روی صحنه دارد که گمانم روزهای آخر اجرایش را می‌گذراند، با بازی؛ مهدی پاکدل، علی سرابی، آیدا کیخایی و بهنوش طباطبایی. متن بسیار قوی و خوبی است از یک نویسنده آمریکایی به نام دیوید اوبورن که چندین جایزه مهم هم با این متن از آن او شده، در درجه اول متن آنقدر در عین رمانس قوی که در دل دارد، هوشمند و پیش برنده است که لحظه‌ای حس نمی‌کنی غریب یک‌ساعت‌واندی روی صندلی نشسته‌ای. بعد بازی سرابی مبهوتت می‌کند چیزی شبیه هیچ چیز و بعد بازی‌های گرم و خب خانم‌ها، شیرینی دلنشین بازي مهدی پاکدل، طراحی صحنه کاربردی و خوب امیرحسین قدسی و البته آنچه که هیچ عجیب نیست. مثل همیشه کارگردانی ویژه و بی‌ادای محمد یعقوبی خستگی را از تنتان در می‌کند. فرهنگسرای نیاوران این روزها این‌ور شهر و میان درختان بلند شمیران خوب جایی شده برای گذراندن یک بعدازظهر زمستانی نمایشی. خصوصا که با مسوولان خوش‌رو و صندلی‌های راحت‌تری مواجه خواهید شد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.