گزارشی از شغل مردانه یک زن گیلکی
مدیریت؛ کنار پیادهرو، زیر باران
آزاده تاجعلي
جنوبغربی رشت، کناره «گوهر رود»؛ اینجا در بارانهای ادامهدار، زنان به تندی در حرکتند و در ساعتهای مشخص روز، از بازارچه «میرزا کوچک خان» خرید میکنند؛ آنچه دهقانان در حومه رشت میکارند اینجا زیر دست زنان آزمایش میشود و در سبدهای حصیری دستهدار جا خوش میکند. آنسوتر، کنار خیابان و درست پشت محله «یونسآباد»، اما زنی فارغ از خریدهای روزانه برای آشپزخانهاش نشسته است و کارهای مربوط به مردان را انجام میدهد. «معزز» پارکینگدار است. او 50 سال دارد و روی تابلوی کنار رودخانه، خودش را مدیر پارکینگ معرفی کرده است، مدیری که وسایل کارش محدود میشود به یک گردگیر رنگی برای هدایت رانندهها، یک دفترچه کوچک جلد آبی و یک خودکار که با آن ساعت ورود خودروها را مینویسد، چون تا همین جا سواد دارد و نمیتواند شماره پلاک خودروها را ثبت کند. او درباره اینکه چگونه پارکینگدار شد میگوید: «برف سنگین» رشت باعث شد بیچاره و بیخانمان بشویم. شوهرم هم همان سال رفت و معتاد شد و گمش کردیم. من باید یک کاری پیدا میکردم تا درآمد داشته باشیم. با خودم فکر کردم که چه کاری مناسب است، من که از کار در خانههای مردم بدم میآید. فکر کردم و دیدم در محله ما چه قدر ماشینهای زیادی رفتوآمد میکنند. هم بازارچه هست و هم اهالی بندر انزلی، فومن، آستارا و اسالم، مریضهایشان را با ماشین به بیمارستان «رازی» میآورند که روبهروی رودخانه است اما همیشه برای پارک کردن ماشینهایشان مکافات دارند و خوب است که من زودتر از بقیه جایی برای پارکینگ دستوپا کنم.
او ادامه میدهد: کنار خانه 50 متریمان، باتلاقی بزرگ از گلولای و گیاههای هرز در اطراف گوهررود درست شده بود؛ جای دیگری هم جز آن در اختیارم نبود که کار کنم، خیلی فکر کردم که دست تنها میتوانم آنجا را سروسامان بدهم یا نه، که یک روز صبح با صدای دعوای همسایهها برای پارک ماشین بیدار شدم و همان موقع تصمیم گرفتم که کارم را شروع کنم. یک داس برداشتم و شروع کردم به هرس گیاههای هرز، اما بعد از پاکسازی محوطه مشکل بزرگتری داشتم: رفت و آمدهای معتادها و آدمهای خلافکار همان طور ادامه داشت؛ لباس کار پوشیدم و با همان داس دنبال معتادها کردم و موفق شدم همه را فراری بدهم. به هر حال اما باز مکان پارکینگ، حریم رودخانه بود و مشکلهایی برایم پیش میآمد که با کمک چند تا از رفتگرها که در شهرداری رشت آشناهایی داشتند برای کسب و کارم همکاری گرفتم و توانستم میز کارم و تابلو پارکینگ را بیاورم به پیادهرو و شاغل شوم. معزز درباره نرخهای پارکینگ و مشکلاتش هم توضیح میدهد: هر کسی باشد برایم فرقی ندارد، باید ساعتی هزارتومان برای پارک کردن ماشینش بدهد. بعضی از مردها چون میبینند من برای امرارمعاش دارم تنهایی کار میکنم بیشتر هم پول میدهند. در کنار پارکینگ البته دو ارابه پیاز و سیبزمینی برای فروش گذاشتهام تا درآمد بیشتری برایم جفتوجور بشود. با همه اینها، مردم محله یونسآباد هر روز میآیند و به من میگویند پارکینگداری کار زن نیست. جمع کن و از اینجا برو، اما من صبر میکنم و هیچ چیزی نمیگویم چون دیگر به عنوان مدیر پارکینگ مطرح شدهام و همه کاری هم انجام میدهم که هوای زنهای بیسرپرست مثل خودم را داشته باشم. مثلا خانم «عزیزی» هر چهارشنبه از فومن میآید تا پسرش را در بیمارستان ملاقات کند، من به او چندکیلو سیبزمینی مجانی میدهم و پولی هم برای پارک کردن رنو قدیمیاش نمیگیرم. او هم گاهی برایم چای و اشپل میآورد. ما زنها همیشه باید مراقب هم باشیم وقتی مردها میروند و گم میشوند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.