روزنامهنگاران از «محمد بلوری» تقدير كردند
پاسداشت نيم قرن حادثه نگاري
ترکیباتی چون «خفاش شب»، «قتلهای زنجیرهای» و هزاران ابتکار و خلاقیت دیگر او را نه تنها به روزنامهنگاری برجسته، بلکه حضور پیگیرش طی چندین دهه در عرصه اخبار حوادث او را به پدر حادثهنویسی ایران مشهور کرده است. عنوانی که به پاس یک عمر عشق به قلم و روزگاری را صرف «خبر» کردن به او نسبت دادهاند. مردی که از کودکی عشق نوشتن داشته و در گفتوگویی گفته: «همیشه وقتی بچه بودم میخواندم و مینوشتم. انشایم خوب بود. آرزو داشتم یک روزی یک جایی یک نوشتهای با اسم خودم چاپ شود.»
سخن از «محمد بلوری» است مردی که به گفته خودش روزنامهنگاری را از پادویی «کیهان» آغاز کرده و در روزگاران سخت برای حقانیت قلمش، رنجها کشیده. مردی که از سال ۱۳۳۶ که در کلاس ششم «دارالفنون» بود به روزنامه کیهان معرفی شد و با قلم قدرتمندش تا به امروز در مطبوعات ایران درخشیده و البته در این مدت طولانی بارها مورد تقدیر و تجلیل قرارگرفته است که آخرین آن غروب یکشنبه در کافه «اکباتان» برگزار شد.
جمعی از روزنامهنگاران نسلهای مختلف عصر زمستانی یکشنبه در کافه «اکباتان»، به دیدار محمد بلوری رفتند، دیداری که برای غافلگیری استاد بدون هماهنگی با او رخ داد. قضیه از این قرار بود که هر کدام از روزنامهنگارانی که به محل قرار میرسید از حضور دیگری ابراز بیاطلاعی میکرد تا مبادا کسی از موضوع برگزاری پاسداشت بویی ببرد. وقتی همه جمع شدند و دور یک میز نشستند، «محمد آقازاده» از یکسو، «مهرداد حجتی» و «اسماعیل آزادی» از سوییدیگر شروع به بازگویی خاطرات سالهای دور کردند و از جسارت قلم «محمد بلوری» برای روزنامهنگاران نسل جوان گفتند و گفتند و شنیدند تا که استاد از راه برسد. بلوری از راه که رسید، کمی بهتزده از حضور دوستان و یارانی که میهمانش شده بودند با چشمانی که از اشک شوقتر بود گفت: «من از این لوحها، زیاد گرفتهام اما چیزی که شما به من دادید، بیاغراق ارزندهتر از همه آنهاست.»
«پژمان موسوی» یکی از شاگردان بلوری متنی را از روی لوحی که به یادگار توسط جمعی از روزنامهنگاران ایران تهیه شدهبود خطاب به استاد خواند: «جامعه روزنامهنگاری ایران از یاد نمیبرد که در همه این سالها قلم توانای شما در دل هر حادثه حاضر بوده و مخاطب ایرانی را به قلب داستانهای دوران خویش برده است؛ همه دورانهایی که بهحاشیهراندنقلم رایج بوده اما شکستن روزنامهنگارانی چون محمد بلوری ناممکن.
استاد گرامی! ما در برابر مرتبت انسانی و حرفهای شما به احترام میایستیم و یکصدا میگوییم: آقای بلوری! شما حادثه مبارک روزنامهنگاری ایرانید.»
به همراه لوح پاسداشت دوره کامل «تاریخ ایران کمبریج» از طرف روزنامهنگاران ایرانی به ضمیمه هدایا و یادبودهایی دیگر به استاد تقدیم شد و پس از آن بازار عکسهای یادگاری داغ شد. پس از مدتی بلوری سخن را آغاز کرد و از خاطرات گذشته و مصائب روزنامهنگاری در طول دهههای مختلف گفت. از لابهلای حرفهای بلوری آنچه هنوز در خندهها و برق چشمان این استاد و پیشکسوت قلم هویدا بود، شوق نوشتن و نوشتن و نوشتن بود. او در مراسم روز یکشنبه از خاطراتش گفت، از روزهایی که مدیر مسوول وقت روزنامه «کیهان» به او مشت مشت سکه طلا میداده تا در تحریریه پخش کند، و از گزارشهایی که ماندگار شدهاند. از افشای محتوای دادگاه محرمانهای گفت که مربوط به دربار پهلوی و پشت درهای بسته برگزار شد. با لبخندی یادآور شد که آن بلوری جوان آن روزها با نبوغ خودش تلفنچی دادگاه را راضی کرده تا به قاضی زنگ بزند و قاضی که غرق در بحث بوده است، بهجای قطعکردن گوشی، آن را کنار دستش گذشته و این خبره خبر، مشروح دادگاه را در صفحه اول روزنامه فردا منتشر کرده است. بلوری چند ساعتی گفت و خندید و خنداند و غروبی خوش را به شبی زیباتر پیوند داد. شبی که تنها چیزی که در آن به چشم نمیآمد سرمای استخوانسوز زمستان بود. زمستانی که 22دیماهش روز محمد بلوری بود. روزی که روزنامهنگاران حاضر و غایب چند نسل به احترام این پیر دیر مطبوعات ایستادند و کلاه از سر برگرفتند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.