|

پینگ پنگ ایران در انحصار «نوشاد» و «نیما» است

محمود نظری: سرمربی اسبق تیم‌های ملی

برای بررسی ریاست «محمد زارع‌پور» در فدراسیون پینگ‌پنگ باید ابتدا دو قدم به عقب برویم و به بحث انتخابات اشاره کنم. زمانی که علی سعیدلو، رییس سازمان تربیت بدنی وقت شد، دوره چهارساله ریاست «شاهرخ شهنازی» تمام شده بود. پیش از آمدن سعیدلو، آقای شهنازی در خواست برگزاری مجمع جدید فدراسیون را به سازمان داده بود و طبق قوانین نام‌نویسی کاندیدا انجام شد و 13 نفر از مدیران ورزشی که همه سابقه داشتند و از اهالی پینگ‌پنگ بودند، ثبت‌نام کردند. اما مسوولان جدید سازمان تصمیم گرفتند انتخابات را برگزار نکنند و خیلی ناگهانی برای محمد زارع‌پور که یک فرد بی‌نام و نشان در پینگ‌پنگ و ورزش بود، حکم سرپرستی زدند. همین انتخاب اشتباه سعیدلو که بنا به توصیه اطرافیانش به خصوص سراجی، مسوول دفتر او بود، باعث شد تا از همین ابتدای کار، اهالی تنیس‌روی‌میز که هر کدام می‌توانستند یک مدیر متخصص باشند، ناراضی شوند؛ چرا که فردی را در مقابل خود می‌دیدند که کوچک‌ترین سابقه مدیریتی را در حوزه ورزش نداشت.

خانواده پینگ‌پنگ انتظار داشت یک سرپرست را که غیر از کاندیداها بود در راس کار می‌گذاشتند و بعدا در انتخابات رسمی این 13 نماینده به اضافه خود زارع‌پور هم که کاندیدا شده بود در یک شرایط مساوی با هم رقابت می‌کردند اما متاسفانه مسوولان سازمان نه تنها این کار را نکردند، بلکه انتخابات را هم 14ماه به تعویق انداختند و شرایطی را به وجود آوردند تا دیگر کسی میل و رغبتی برای شرکت در مجمع نداشته باشد. علی قارداشی، معصومی و حسینی سه کاندیدایی بودند که هرکدام به نوعی وادار شدند که انصراف خود را اعلام کنند تا در نهایت انتخابات با یک نماینده که خود زارع‌پور بود برگزار شود و روسای هیات‌ها هم به ناچار به او رای دهند. البته در ابتدا مشکلات چندان نمایان نبود. من خودم شخصا زمانی که ایشان سرپرست شدند 11ماه با فدراسیون همکاری داشتم، اما بعد از اینکه او رییس شد، کناره‌گیری‌ام را اعلام کردم. اوایل دوران سرپرستی زارع‌پور اوضاع آرام بود. همه دنبال این بودند که کارهای خوب شهنازی را ادامه دهند و کمبودها را جبران کنند ولی بعد از مدتی نگاه زارع‌پور به همه چیز عوض شد. این در حالی بود که جامعه پینگ‌پنگ با وجود تصمیم اشتباه مسوولان سازمان در تلاش بودند تا زارع‌پور را بپذیرند و با کمک هم امور فدراسیون و تیم‌های ملی را جلو ببرند. اما او خیلی راحت افراد متخصص این رشته را که سال‌ها زحمت کشیده بودند، کنار گذاشت و دوستان خود را وارد فدراسیون کرد. زینب الیاس‌وند، نایب‌رییس بانوان کنار رفت و خانم پوستین‌دوز، همسر مدیرعامل باشگاه سایپا که از همکاران خودش در این باشگاه بود را به فدراسیون آورد. خانم پوستین‌دوز، فرد محترمی هستند، اما اصلا شناختی به مسایل تنیس روی میز ندارند، یا شخصی را دبیر فدراسیون کرد که کشتی‌گیر بوده. اخیرا هم شخص دیگری را که در ورزش شهرداری بوده و جودوکا است را دبیر کرده. متاسفانه زارع‌پور اصلا اعتمادی به جامعه پینگ‌پنگ ندارد و در رسانه‌ها گفته پیشکسوتان کاری برای این رشته نکرده‌اند. پس اگر ما کاری نکرده‌ایم عالمیان‌ها، اخلاق‌پسند و نوروزی از کجا آمده‌اند، این ملی‌پوشان ظرف همین دو سه سال ساخته شده‌اند؟ سیدکمال سیدعلی، محمدباقر پسران، داوود محمدی، مهردادعلی قارداشی و ناصر نجفی پیشکسوتانی هستند که سال‌های سال به تنیس روی میز خدمت کرده‌اند، چطور نمی‌توانند جایی در فدراسیون نداشته باشند. متاسفانه یکی از بدعت‌های بدی که زارع‌پور در این سه‌سال گذاشته، این بوده که اردوهای شبانه‌روزی تیم‌های ملی به کل لغو شده و حضور سرمربی در تیم ملی دیگر تعریف نشده. از زمانی که فواد کاسب، سرمربی تیم ملی استعفا داد ما اصلا سرمربی نداشتیم. در حال حاضر تیم مدیر تیم‌های ملی دارد. مهرداد بابادی‌وند از همکاران ماست، ولی مدیر تیم باید تمام وقت بالای سر تیم باشد. او ساکن اهواز است و نمی‌تواند شبانه‌روز در اختیار ملی‌پوشان باشد. زارع‌پور می‌گوید ما از کمپ اشلایگر اتریش سرمربی آوردیم، ولی این‌طور نیست. من متن این تفاهمنامه را دارم. آنجا یک کمپ آموزشی است و آنها گفتند تیم ملی ایران دو ماه در اتریش تمرین کند و در مقابل مربیان این کمپ هم دو هفته به ایران بیایند. اردوهای مشترک با تیم‌های خارجی همه کنسل شده. طی دو سال گذشته 15 روز اردوی مستمر نداشتیم. ملی‌پوشان هم، امثال نوشاد عالمیان، وقتی می‌بینند حریف تمرینی ندارند اردو نمی‌آیند، می‌روند در خانه‌هایشان تمرین می‌کنند. نوشاد استعداد ناب پینگ‌پنگ ایران است و ما به وجود او افتخار می‌کنیم اما متاسفانه فدراسیون با تبعیضی که قایل شده مصوب کرده او و برادرش نیما به سفرهای خارجی اعزام شوند. واحد مالمیری، محمدرضا اخلاق‌پسند و افشین نوروزی همه از پشتوانه‌های تنیس روی میز هستند که سال‌ها برای آنها سرمایه‌گذاری شده، نباید این قدر راحت و بی‌برنامه کنار گذاشته شوند. در تیم ملی جوانان هم با وجود اینکه استعدادهای خوبی داریم اما اصلا روی آنها سرمایه‌گذاری نشد و هیچ اردویی برایشان در نظر گرفته نشد تا این تیم بدون پشتوانه شود.

ساکی‌زاده هر روز به آکادمی ملی تنیس روی میز می‌آید و پینگ‌پنگ بازی می‌کند. زارع‌پور هم آن‌قدر شجاعانه حرف می‌زند که می‌گوید تا زمانی که ساکی‌زاده هست هیچ‌کس نمی‌تواند من را برکنار کند. گلایه‌ام از آقای سجادی معاون وزیر است که تمام انتقادها و گلایه‌های ما را شنیده اما هیچ حرکتی انجام نمی‌دهد. پنج ماه است که به جز نیما و نوشاد کسی را به تورهای جهانی اعزام نکردند. آقای بابادی‌وند از دوستان من است ولی عمدا محمدرضا اخلاق‌پسند را به مسابقات برون‌مرزی اعزام نمی‌کند. در رنکینگ ملی‌پوشان در رده‌بندی جهانی به جز نوشاد پیشرفتی نداشتیم. عالمیان که طبق معمول افتخار ما بوده الان نفر چهلم دنیاست. اما نیما با وجود اینکه طی این چند ماه گذشته به تورهای جهانی رفته رشدی نداشته و بالای 280 است. نوروزی هم تقریبا همین رنکینگ را دارد. اخلاق‌پسند نیز در رده 262 قرار دارد. متاسفانه در بخش بانوان هم هیچ وقت سرمربی ثابتی نداشتیم. در هر دوره‌ای یک مربی بدون ابلاغ مدت‌دار، هدایت این تیم را به عهده گرفت. جایگاه واقعی بانوان پینگ‌پنگ باز ما این نیست. این بازیکنان در جام فجر توانستند بازیکن‌های 300 و 400 دنیا را شکست دهند. اگر آنها هم به پورتورهای جهانی اعزام شوند قطعا با پیشرفت مواجه می‌شوند. ما صدایمان را به گوش مسوولان رساندیم ولی هیچ کاری نکردند. به هر حال ورزشکار حرفه‌ای باید مسابقه بدهد، نمی‌تواند برای همیشه کنار بکشد. از طرفی با انواع تنبیه از طرف کمیته انضباطی مواجه می‌شوند. ولی چیزی که مسلم است این است که همچنان این اعتراض‌ها وجود دارد. در پایان حرف من این است که چرا باید به ناحق 15 رییس هیات برکنار شوند. چرا ملی‌پوشان بدون سرمربی، برنامه و مسابقه بهترین روزهایشان را از دست بدهند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.