|

حاشيه‌ای بر «درخت بلوط» کاری از گروه تئاتر «نقشینه»

دکتر «کراوچ»

اشکان خطیبی

تصور کنید شما را به جشنی دعوت کرده‌اند که قرار است در آن با تمام ترس‌های شناخته و ناشناخته‌تان روبه‌رو شوید! طبیعی‌ است که هرچه به موعد مقرر نزدیک می‌شوید اضطراب‌تان چند برابر می‌شود. به خصوص که می‌دانید خبری از یک میهمانی خصوصی نیست و دیگر مدعوین از مدت‌ها قبل شکم‌شان را صابون زده‌اند که قرار است از نزدیک نظاره‌گر برخورد شما با اتفاقات قابل و غیرقابل پیش‌بینی باشند. دوستان نزدیک‌تان تماس می‌گیرند و سعی دارند شما را متوجه عواقب تصمیم‌تان کنند... اما اشتیاق سردرآوردن از چیستی ماجرا شما را تبدیل به یک کودک بازیگوش کرده است.

به محض رسیدن به میزبان. سوالات یکی پس از دیگری از لای دندان‌هایتان راه خروج را پیدا می‌کنند... اما جواب‌ها گیج‌کننده و کوتاهند و در پایان تنها یک چیز می‌شنوی: «صبر کن، خودت می‌فهمی! » صدای ترس‌ها از داخل سالن بلند و بلندتر می‌شوند و حالا تو روی صحنه‌ای. نمی‌دانی قضیه از چه قرار است. تک‌جمله ابتدایی نمایش خیال تو را از یک بابت راحت می‌کند: «در این نمایش کسی برهنه نمی‌شود. »

دیالوگ‌هایت ثانیه‌به‌ثانیه به تو داده می‌شود. باید خودت را در قالبی فرو ببری که نمی‌شناسی و حس‌هایی که شاید برای ساختن و اجرایش دهم ثانیه‌ای وقت داشته باشی. چند دقیقه‌ای می‌گذرد، هنوز نمی‌دانی چه اتفاقی در حال وقوع است. تنها چند جمله کلیدی را به خاطر سپرده‌ای. تو سخت درگیری. درگیر درست ادا کردن جملات، ساختن حس‌ها و دست و پنجه نرم کردن با ترس‌هایی که از روز اولی که پا به صحنه گذاشتی، در مغزت لانه کرده‌اند. اما حالا ترس‌ها اجازه ورود ندارند. مجالی نمی‌ماند برای فکرکردن به ترس... خمیری شده‌ای در دست کارگردان و تیم کراوچ، که هر لحظه به شکل و رنگی (! ) در می‌آیی.

در میانه‌ راه چشمت به جمله‌ای می‌خورد:

-چیزی از این نمایش فهمیده‌ای؟

-ای! آره. راجع به این دختره‌ست!

و به راستی تو تنها همین، دستگیرت شده است. متعجب می‌مانی از هوشمندی نویسنده‌ای که انگار لحظه به لحظه چگونگی تو را بر روی صحنه نمایشش می‌دانسته. کم‌کم خودت از خودت فاصله می‌گیری. خودت را می‌بینی که حرف می‌زنی، اما نه مثل همیشه. خودت را می‌بینی که ایستادگی می‌کنی، وا می‌دهی و... ضعف‌هایت را می‌بینی، قوت‌هایت را. انگار که در یک جلسه روانکاوی شرکت کرده‌ای. تماشاچیان نیز شاهد واکاوی ثانیه به ثانیه ذهن و روحت هستند اما دیگر به آنها فکر نمی‌کنی. حالا تنها به خودت فکر می‌کنی و امیدواری که پا به پایت جلو بیاید.

نمایش تمام شده. اما خطی در تو آغاز شده که انتهایش را نمی‌بینی. حالا دیگر ترس‌هایت حبابی به نظر می‌رسند که با تلنگری می‌ترکند.

پی‌نوشت: «درخت بلوط» هر شب تا پایان دی‌ماه در تماشاخانه ایرانشهر روی صحنه می‌رود.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.