|

جريان قتل «احمد زيبرم»

محمد بلوري

محمد بلوری روزنامه‌نگار کهنه‌کاری است که از او به عنوان «پدر حادثه‌نویسی» مطبوعات ایران یاد می‌شود. از این به بعد در ستون «ساعت شماطه‌دار» خاطرات او را هر هفته خواهید خواند. قسمت اول این خاطرات سوم مهر منتشر شد و اینک، بعد از وقفه‌ای ناگزیر، قسمت بعدی این خاطرات را می‌خوانید:

حضور انگليسي‌ها در ظفار و تحويل مناطق آزاد شده توسط ايرانيان به آنان جزو اسرار نظامي بود كه با سفرم به مناطق جنگي در گزارشي براي كيهان آن ‌را فاش كردم. با انتشار اين گزارش بود كه دستگير شدم و مدتي در سلول انفرادي اوين زنداني بودم. افشاي اين اسرار نظامي در كيهان، افكار عمومي را از كشتار جوانان ايراني در ظفار آگاه كرد و واكنش شاه اين بود كه در يك مراسم سلام مديران روزنامه‌ها به دكتر مصباح‌زاده (مدير مسوول وقت كيهان)، با خشم گفت: «يك مشت خبرنگار كمونيست به روزنامه كيهان ريخته‌اند...» پس از آن بود كه ضمن زندان، به‌عنوان ممنوع‌القلم از فعاليت مطبوعاتي محروم شدم.

دهه‌50، اوج مبارزه رژيم در كشف خانه‌هاي تيمي گروه‌هاي چريكي و قتل و دستگيري اين مبارزان بود كه ساواك در تبليغات گسترده‌اي آنها را «خرابكار» و دشمن مردم معرفي مي‌كرد. ماموران ساواك هر گاه در خيابان‌ها و كوچه‌ها به تعقيب اينگونه مبارزان مي‌پرداختند بي‌محابا اقدام به تيراندازي مي‌كردند كه اگر رهگذران بيگناهي كشته مي‌شدند ساواك اعلام مي‌كرد كه چريك‌هاي مسلح مردم رهگذر را مي‌كشند اما گزارشي كه از جريان قتل يك مبارز به‌نام «احمد زيبرم» در كيهان نوشتم اين ادعاي دروغين ساواك براي افكار عمومي روشن شد.

سحرگاه يك روز كه زيبرم سوار يك موتوسيكلت و با داشتن اسلحه در خرجين‌ها به يك خانه تيمي در نازي‌آباد مي‌رفت روي پل ايستگاه راه‌آهن يك پاسبان گشت به او ظنين شد و آنگاه ماموران ساواك از زمين و هوا (با هليكوپتر) به تعقيبش پرداختند و با فرار زيبرم به نازي‌آباد، اين منطقه را محاصره كردند. زيبرم در جريان فرار وارد كوچه‌اي شد كه بن‌بست بود. از در خانه‌اي كه باز بود وارد شد. زني در حياط در تشت رخت مي‌شست و بچه‌اش سرگرم بازي بود. يك سطل پلاستيكي و چادري را كه به كمر زن بسته بود، گرفت، فشنگ‌هايش را توي سطل ريخت و آمد آن را با رشته چادر به كمرش بست. پولي درآورد و بابت آنها به زن داد و آن‌گاه او و بچه‌اش را به زيرزمين خانه فرستاد. دويد توي خانه و پشت پنجره‌اي سنگر گرفت. در اين هنگام ساواكي‌ها كه پشت‌بام‌ها را سنگر كرده بودند با زيبرم به تيراندازي پرداختند كه او در جريان مقابله با ماموران كشته شد. چاپ اين گزارش من در صفحه دوم كيهان كه باعث روشنگري مردم شده بود، خشم ساواك را برانگيخت و از سويي ديگر راديو بغداد (در زمان دشمني صدام با رژيم ايران) شروع به قرائت گزارش من كرد كه هر 15 دقيقه گوينده يك‌بار آن را تكرار مي‌كرد و توضيح مي‌داد كه دشمنان رژيم، خرابكار نيستند بلكه مدافع مردم و آزادي هستند. بار ديگر به خانه شماره 10 ساواك احضارم كردند و بازداشت شدم. در دهه 50 روزنامه‌ها به عنوان تنها رسانه جمعي غيردولتي، با اقبال مردمي روبه‌رو شده بودند كه توليد داخلي به هر روزنامه‌اي هويت خاصي مي‌بخشيد و اصل رقابت، بر تنوع مطالب هر روزنامه مي‌افزود.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.