|

یک یادداشت و دو شعر از «شمس لنگرودی»

شنیده‌ام که هوا ابری می‌شود

بیشتر از گذشته به شعر پناه می‌برم، چرا که اگر همه چیز دروغ باشد شعر دروغ نیست، اگرچه خود بر منطقی دروغ بنا نهاده می‌شود.

این روزهای دی در حال خواندن کتابی هستم به نام «شرح زندگی شخصی فیدل کاسترو» که این کتاب را خود فیدل نوشته و دو نفر از روزنامه‌نگاران مطرح با نام‌های «نوربرتو فوئنتس» و «آنا کوشنر» آن را سامان داده‌اند و آقای «علی‌اکبر عبدالرشیدی» ترجمه کرده و روزنامه اطلاعات هم آن را نشر داده است. کتاب 700صفحه دارد و تا امروز بیش از نیمی از آن را خوانده‌ام.

نکته جالب در خصوص این کتاب آن است که هنگام خواندن آن به سختی می‌توان باور کرد که این زندگی خودنوشت فیدل باشد چرا که چهره‌ای که از او در این کتاب تصویر شده در مجموع چهره مثبتی نیست و بعید است هرکس هر قدر هم با حسن‌نیت از منظر انتقاد از خود نوشته باشد، این‌طور خود را زیر سوال ببرد.

 

1

شبانه

درختانی دیده‌ام

با پنجه‌های آویخته روشن

که به جانب آب می‌دوند

آبی دیده‌ام

که ایستاده است

به باغِ برهنه لباس زمستانی می‌فروشد

و دلی دیده‌ام از کاغذ

لیمویی بی‌هوش

که روشن و خاموش می‌شد

و در تنِ من می‌تپید

دلی که تو را دیده بود، آمده بودی

کاغذ را ورق می‌زدی.

15 دی 91

2

خمپاره‌ها

خمیازه آورند

از وقتی که آرایش جنگ

دستِ توست

توپ‌ها

کنار حباب‌ها می‌ترکند

و حباب‌ها دسته‌جمعی می‌خندند

کاش

جنگ جهانی سوم همین بود

اما شنیده‌ام که هوا ابری می‌شود

و ما همه آرام‌آرام

در دود غلیظی فرو می‌رویم

که از دهان خود ما بیرون می‌زند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.