گروگانها و ترکیه
داوود هرمیداس باوند / کارشناس سیاست خارجی
پس از شروع بهار عربی در منطقه خاورمیانه بسیاری از کشورها در برابر آن ایستادگی کردند. در این میان برداشت ترکیه به عنوان یکی از بازیگران منطقه این بود که سوریه در عرض سه ماه دچار تغییر و تحول بنیادین شود و در این مسیر تلاشهایی نیز انجام داد. از سوی دیگر ایران در برابر تغییر و تحولات بنیادین در ساختار سیاسی سوریه واکنش نشان داد و تصمیم گرفت از همپیمان قدیمی خود حمایت کند. این عامل باعث تیرگی روابط ایران و ترکیه شد. پیش از این ایران و ترکیه روابط خوبی را پشت سر گذاشته بودند و در عرصههای تجاری و بازرگانی، انرژی و همکاری در برابر «پکک» با یکدیگر همکاریهایی داشتند. پس از به وجودآمدن تنش در میان روابط ترکیه و ایران، دو کشور سعی کردند که در برخی عرصهها روابط سابق خود را تا حدودی احیا کنند. این همکاریها به صورت محدود در مواردی مانند برگزاری نشست 1+5 در استانبول اتفاق افتاد. در ماجرای مساله آزادی گروگانها ما شاهد هستیم که ایران در راستای احیای همکاریهای گذشته خود، با ترکیه رایزنی کرد. از نظر ترکیه تمایل ایران برای رایزنی، فرصت و امتیازی بود برای اثبات حسننیت «آنکارا» در قبال تهران، زیرا همگامی ترکیه میتوانست اندکی از تنش موجود در روابط دو کشور را تعدیل کند. به نظر میرسد سوریه در این ماجرا نتوانسته نقشی جدی ایفا کند. زیرا دولت سوریه در میان مخالفان جایگاهی ندارد. از سوی دیگر گروگانها در اختیار مخالفان بودند نه دولت بشار اسد. بنابراین طبیعی بود ترکیه که دارای مناسبات نزدیکی با معارضان سوری است، نقش محوری در پایان گروگانگیری ایرانیها ایفا کند. این گام مثبت «آنکارا» میتواند دیپلماتهای ایرانی وترکیهای را به افزایش همکاری در حوزههای مورد اختلاف دیگر، ترغیب کند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.