اگر به وطن تو عادت کنم
ناهید کبیری: نويسنده، شاعر
«اوولی» روز به روز چاقتر میشود. یکی از هدفهای زندگیاش این است که هر چه بیشتر پول بسازد و با پول هر چه بیشتر به رستورانهای هر چه بهتر برود. فرهنگ و تمدن کشورها و سرزمینهای دور و نزدیک را با غذاهایشان ارزیابی میکند نه با مطالعه و سفر.
غذاهای یونانی، یوگسلاویایی، ایتالیایی، هندی، چینی، ویتنامی، ژاپنی، ایرانی و استرالیایی را در رستورانهای گوشه و کنار شهر تجربه کرده است و این تجربیات با ارزش را با «ویکتور» ، «اکارد» ، «رناته» و «میشاییل» که از دوستان نزدیک او هستند با وفاداری و صداقت چنان در میان میگذارد که دهان آنها را آب بیندازد و آنها را با خود در رستورانگردیهایش همراه و همسفر کند.
پیشترها با تشویق او به ورزش و تحرک و پیادهروی و برنامهریزی یک برنامه غذایی سالم، برای خودم درد سر درست میکردم و اعتراض و قهر طولانی او را میباید برای روزها و هفتهها تاب میآوردم. بعدها فکر کردم باید او را به حال خوشی که دارد و دنیای کودکانهای که راضیاش میکند واگذارم و این راه موازی ِبیبازگشت را بیبحث و گفتوگو ادامه دهم.
از آن پس نقطه پایان همه میهمانیها، کنسرتها، اپراها، سینماها و گردشها همیشه یک پیتزای بزرگ ِبیچون و چراست به اندازه سطح یک میزِگرد یا چهار گوش، یک پاتیل «Erbsen Suppe» یا سوپ نخود با سوسیسهای شناور و چیزهای دیگری از این دست که با بیتابی، انتظار او را میکشند. بعد از ظهرهای یکشنبه هم که بدون Kaffee Trinkenهای پر ملاط با قهوه و خامه و یکی دو نوع کیک که یکی از آنها به یقین کیک پنیر است به شب نمیرسد.
در این میان خوشحالی من، همین کار خوبی است که در این کتابخانه پیدا کردهام. کتابخانهای که وابسته به شهرداری است و دنیایی را از شعر، داستان، فکر، رویا، عشق، تخیل، تاریخ و فرهنگ در بر گرفته و تعریف میکند. کار من ابتدا با تردید و از هفتهای دو روز آغاز شد. اما حالا پنج روز مرا در هفته کامل کرده است. از بوی کتاب و سکوت و کلمه در این فضا به همان اندازه لذت میبرم که «اوولی» از بوی باربیکیویی که روی آتش کباب میکند یا بخار سس سویا در روغنی داغ...
صبحها مسیر خانه را تا کتابخانه پیاده میآیم. از داخل یک پارک میگذرم. از کنار باغچههای طراحی شده و آمیزهای از رنگها. در کیفی که اغلب بر شانهام آویختهام یک دفتر یادداشت است.
چند مداد و یک ساندویچ ِلاغر مختصر. در این گردش ِناگزیر صبحها که اغلب از هوای نیمه تاریک ساعت هشت و نیم عبور میکند، آن روزهای خودم را به یاد میآورم در سرزمینی دور... که با حس امنیتی غریب، یک سیب گاز زده، یک کیف سنگین پر از دفتر، کتاب، پاککن، تراش، روپوش ارمک سرمهای و کفش و جورابهای سفید، در پیادهروهای آشنا و اشباع شده از عطر نسترن و یاس که از دیوارهای آجری خانهها سرازیر شده بودند، سرخوش و سر حال به مدرسه میرفتم.
در ذهن سالهای بعدتر، تو را... همیشه تو را میبینم که با آن صورت استخوانی و سبیلهای سیاه، روی پلههای دانشکده ادبیات نشستهای و از اینکه نمیتوانی به خواستگاری دخترکی که دوست میداری بروی هی شعر مینویسی و سیگار میکشی... شعر مینویسی و سیگار میکشی... شعر مینویسی و...
در پشت پنجرهای که کنار میز من است، چند گلدان بنفشه گذاشتهام. آنها را که آب میدهم، به آسمان نگاه میکنم. به آسمانی که روزها و هفتهها تاریک و ابری است. به «اوولی» میگویم اگر به وطن تو عادت کنم، به این زندگی بیآفتاب نه! عادت نمیکنم...
از خنده ریسه میرود. اندوه من همیشه او را به خنده میاندازد. در همین حال که روی صندلی چرمی روبهروی تلویزیون ولو شده، نوشابه دیگری باز میکند و تکههای شور چیپس را در ماست چرب خامهای فرو میبرد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.