|

سفره تکانی

آبلیمو‌گیری‌های ما زنان

نويسنده: ناستین مجابی

آبلیمو گرفتن بعدها مرسوم شد. در قدیم فقط آبغوره برای طعم ترش دادن به غذاها استفاده می‌شد. در شهر ما (قزوین) لیموی تازه یا کم بود و یا اصلا‌ گیر نمی‌آمد تا آبش گرفته شود. ازدواج کرده و به تهران رفته بودم. روزی خانم‌جان، صاحبخانه باسلیقه‌مان که تهرانی اصیل بود و سنش از مادرم بیشتر بود، با کیسه‌ای لیموی تازه به خانه آمد. باکنجکاوی به کمکش رفتم. وسواسی بود و با احترام اجازه نداد دست به لیموها بزنم.

دیدم که چگونه آنها را تمیز شست و با آبلیمو‌گیری دستی آبش را گرفت. تنظیفی روی کاسه بزرگی کشیده بود و آبلیموها را در آن می‌ریخت تا دُرد و تخمش گرفته شود و آب زلالش را توی شیشه‌های کوچکی می‌ریخت و اگر در داشت محکم می‌بست والا در شیشه را گچ می‌کرد و کنار می‌گذاشت. از او آدرس خواستم که بروم و من‌هم لیمو بخرم. گفت باهات می‌آیم. کم خریده‌ام. سنگین بود نمی‌توانستم بیاورم. با هم به بازارچه شاپور رفتیم. وقتی تل لیموهای سبز و زرد را دیدم بی‌تاب شدم و نفهمیدم چطور شد آن همه خریدم.

حالا من مانده بودم و گونی بزرگی از لیمو. وانت گرفتیم و آمدیم خانه. لیموها را شستم و روی پارچه پهن کردم. رفتم تا آبلیموگیری دستی بخرم. از دستفروشی خیابان سپه، جلو بیمارستان سینا که در پیاده‌رو بساط می‌کرد، تعدادی شیشه بزرگ و کوچک خریدم. ندانستم شیشه‌های بزرگی که دسته داشت و به اندازه سه لیتر تویش جا می‌گرفت و گویا شیشه سرم قندی، نمکی بود را برای چه منظوری خریدم. چند شیشه کتابی قهوه‌ای و یک شیشه بسیار بلند و باریک که مات و برفی بود و چند شیشه خالی دیگر که به نظرم خوشگل آمد هم خریدم. با هر عذابی بود آنها را به خانه آوردم. شیشه‌ها را توی لگن پر از آب جوش و پودر فاب خیس کردم و آخر شب شستم و سر و ته چیدم تا خشک شود. دو روز طول کشیده بود و هنوز آب‌گیری لیموها تمام نشده بود. دست‌هایم کرخت شده بود و می‌سوخت.

وقتی خانم‌جان دید که من دست تنها هستم پیشنهاد کرد که مقداری از آنها را ترشی بیندازم و مقداری را هم حلقه‌حلقه و نخ‌کش کنم و روی طناب برای خشک شدن بگذارم و در زمستان که لیمو نیست توی خورش‌ها استفاده کنم. پدرم درآمد تا همه این کارها را انجام دادم.

دُردهای لیمو را به سبک خانم‌جان توی الک ریختم و تخم‌هایش را جدا کردم و در آفتاب گذاشتم تا گردلیمو شود. شیشه‌های بزرگ و کوچک پر از آبلیمو شد. دو تا از آن بانکه‌های دسته‌دار بزرگ را در اولین سفر، برای مامان بردم. چقدر خوشحال شد که دخترش ابتکاری به خرج داده و خیالش راحت شد که زحمت‌هایش برای تربیت من به هدر نرفته و من هم بالاخره خانه‌داری را یاد گرفتم. عاشق یاد گرفتن چیزهای نو بودم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.