خاطره ماندنی «مهران قاسمی»
مازیار خسروی
شهر، سراسر سفیدپوش بود، پنج سال پیش در چنین روزی. هفته قبلش برای عیادت به خانهاش رفته بودم. مهران با پای شکسته روی مبل راحتی منتظرم بود. وضعش طوری بود که نمیتوانستی بگویی نشسته یا خوابیده است. با این همه همچنان میتوانستی نگاه طنزآلودش را به زندگی در چشمهایش بخوانی. این نگاه ویژه خودش بود. میتوانست تراژیکترین رویدادها را با طنزی چنان ژرف در واژهها و روایت، برایت حکایت کند که سراسر ماجرا فکاههای گذرا به نظر برسد. برایش فرقی نمیکرد مصالح این طنز، یک چالش حیاتی سیاسی باشد یا شکستن پای خودش. از تحریریه روزنامه «اعتماد ملی» که بیرون زده بود، نرسیده به پل کریم خان، یک راننده حواس پرت پایش را چند ثانیه دیرتر روی پدال ترمز فشار داده بود و پای مهران را طوری شکسته بود که تا یک وجب بالای زانویش را گچ گرفتند. سر اینکه کداممان زودتر زیر ماشین میرویم با هم شوخی داشتیم. فکر کردم آتوی خوبی دستم هست و میتوانم گل طلایی را بزنم. نتیجه اما کاملا برعکس شد. تا دهانم را باز کردم چنان ضد حملهای راه انداخت که پشیمان شدم. درحالیکه سعی میکردم عصبانیتم را پنهان کنم سیگاری گیراندم و یکی هم به او تعارف کردم. گفت نمیکشد. گفتم ترک سیگار برای آدمهایی مثل ما خطرناک است، به کشتنمان میدهد. یک هفته بعد توی اتاقخواب خانه کوچکش، روی پیکر بیجانش خم شده بودم. آنقدر بهت زده بودم که حتی یارای گریه کردن نداشتم. بسیاری هنوز زمستان 86 را به خاطر برف سنگین و بیسابقهاش در یاد دارند. من هم هرگز آن را فراموش نمیکنم. به گمان من مهران بهترین خبرنگار حوزه بینالملل ایران بود. و این تازه مربوط به پنج سال پیش است. اگر میماند و زندگی را همچنان در پیش رو داشت، بیشک امروز به مرزهایی بسیار فراتر از آنچه بود میرسید. خاطرهاش امروز و همیشه با من است.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.