هیچی نیست بهخاطر اینکه همه چیزه...!
دنیل ایلاباکا
دنیل ایلاباکا یکی از بهترین پارکورکاران جهان است که در رشتههای چون اکروبات، کاپویرا فعالیت میکند. او یادداشتی در رابطه با پارکور نوشته که در ادامه میخوانید:
ماجراجوییاش به این است که نمیدانی چه اتفاقی قرار است بیفتد. ما باید قبول کنیم هیچ کنترلی روی آینده نداریم. تمام آنچه که میتوانیم کنترلش کنیم زمان حال است. برای همین در این رشته یاد میگیریم از لحظههایمان بیشترین استفاده را ببریم. یاد میگیریم که به لحظه فکر کنیم و موفقیت... خود من هیچگاه در هر قدمی که برداشتهام، به افتادن فکر نکردم چون معتقدم اگر شما از افتادن میترسید، حتما میافتید!
این را باید یاد بگیریم که در حال زندگی کردن مهمترین کاری است که میشود کرد. چرا که وقتی رو به جلو و آینده فکر کنیم، زمان حال را از دست میدهیم. اما وقتی در زمان حال زندگی میکنیم، میتوانیم کارهایی را انجام بدهیم که دیگران نمیتوانند حتی فکرش را هم بکنند!
بهطورکلی در دنیای امروز، خلاقیت و خیالپردازی از بین رفته... یا بهتر است بگویم که با گذشت زمان و در طول تاریخ فراموش کردهایم مبتکر باشیم. آنقدر بازیهای کامپیوتری انجام دادهایم که بدنمان را از یاد بردهایم. فراموش کردهایم که این بازیها را حقیقتی مثل ما ساخته. برای همین است که بچهها به بازیهای ساکن معتاد شدهاند، بهخاطر اینکه در این بازیها رسیدن به هدف خیلی آسانتر از واقعیت است. خیلی از آدمها هستند که ترجیح میدهند بهجای حرکت بایستند و تماشا کنند. اما من همیشه از بدنم برای حرکت استفاده کردم، تا بجنگم... بهطور مشخص در برابر بلندیهای فیزیکی این دنیا. یکی از اهداف من در ادامه دادن این رشته این است تا به کسانی که پارکور را دوست دارند کمک کنم. پارکور ابزار بسیار قویای است که میتواند زندگی خیلی از انسانها را تغییر بدهد. من آنچه را که در پارکور به دنبالش بودم را پیدا کردم... ارتباط با خدا.
و احساس میکنم مسوولیت بزرگی دارم تا با توجه به جایگاهی که در جامعه پارکور دارم، به افرادی که وارد این رشته ورزشی میشوند کمک کنم. بهنظر من اعتمادبهنفس چیزی نیست که در طول زمان با تمرین بهدست بیاید بلکه زمانی بهدست میآید که میفهمیم مسیر را درست انتخاب کردهایم. من معتقدم که پارکور میتواند به مردم کمک کند تا مسایل را پیش از وقوعشان حل کنند.
تاریخچه
پارکور به فرانسوی به معنای هنر جابهجایی یا شهرنوردی است. داوید بل، بنیانگذار پارکور است که اصالتا فرانسوی است. او معتقد است که جنبه فیزیکی پارکور، غلبهکردن بر تمامی موانع پیشروست، درست مانند اینکه در شرایط اضطراریگیر کرده باشید. پارکور فقط صرف حرکات نیست، بلکه مجموعهای هدفمند و دارای فلسفه خاص است. اولین نشانه از حضور پارکور به صورت حرفهای در ایران، به سال 2003 برمیگردد. امیرحسین ایمانی و کوشا فتحینژاد در مستند لندن بپر (Jump London) توانستند این رشته را بهصورت رسمی وارد ایران کنند. البته هدف این فیلم نشان دادن گسترش پارکور در دنیا بود، بههمین منظور، از گروههای مطرح و فعال پارکور در دنیا تقاضای همکاری شده بود که گروه Irpk که بعدا به رها تغییر نام داد، در این پروژه همکاری کرد. با گسترده شدن پارکور در ایران و احساس نیاز به آموزش حرفهایتر، امیرحسین ایمانی در تابستان سال 2004 برای آموزش دیدن زیر نظر یکی از موفقترین گروههای پارکور دنیا به لندن رفت و در سال 1284 اولین دوره کلاسهای پارکور با هدف انتقال تجربههایشان در مجتمع ورزشی شهید چمران (بولینگ عبدو) برگزار شد. بعد از آن احسان دادفر و آرمان خاشعی در کلیپی به نام کبوتر که برای فیلم کوتاه در جشنواره ضبط شده بود نقشآفرینی کردند و همین بازی کوتاه باعث شد توجه رسانهها به این رشته ورزشی بیش از پیش جلب شود. به مرور زمان گروههای دیگری در سطح ایران شروع به فعالیت کردند که میتوان به گروههای شفق، بنهدز، فراز، ونتد (تبریز)، شاهرگ و تایگر اشاره کرد که گروه شفق اولین همایش پارکور در تهران با حضور اکثر علاقهمندان به این رشته را در تابستان 87 برگزار کرد. هماکنون گروه هیتال با داشتن 20 مربی رسمی پارکور و فعالیت در دو استان البرز و تهران و داشتن بیش از 15 باشگاه در این دو استان بزرگترین گروه پارکور در ایران هستند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.