آبغورهگیریهای ما زنان
ناستین مجابی / نويسنده
غوره انگور چفته برای آبگیری از پرآبترین غورههاست. یک گونی غوره چفته و غوره انگور عسگری به خانه فرستاده میشد تا آبگیری شود. چُمبههایشان گرفته و شسته میشد. مامان شاخههای عسگری را برای گرد غوره جدا و پاک میکرد. برای غور غوره، دمش را میگذاشت بماند. با آب جوشیده آبکش میکرد و میگذاشت تا خوب آبش خشک شود. برای درست کردن غور غوره آنها را در ظرف شیشهای و نمک و آبغوره جوشیده روی آن میریخت تا پر شود. درش را محکم میکرد و میگذاشت در آفتاب تا برسد. غورههای دم گرفته را در آفتاب پهن میکرد تا خشک شود و سپس میکوبید تا از آن گردغوره درست کند که چاشنی تاسکباب و خورش بادمجان، کنگر و ... بود. درست کردن آبغوره اینگونه بود که بعد از شستن و خشک شدن، غورهها را در کیسههای شکر ریخته و توی تغار سفالی بزرگی لگد میکردند. مامان کاسه کاسه آبغورهها را از توی تغار جمع میکرد. آنها را در شیشههای کوچک میریخت و سرشیشه را اول با یک تکه پارچه میبست تا گچ به سر شیشه بچسبد و سپس در آن را گچ میگرفت و توی تاقچههای رو به آفتاب حیاط میگذاشت تا رنگش قهوهای روشن شود. گاهی به غورهها نمک میزد اما چون مادربزرگم فشارخون داشت ترجیح میداد که بینمک باشد. برای گچ گرفتن پودر گچ را با آب خمیر میکرد و پارچهای را به در بطری میبست و با نخ محکم میکرد و سپس گچ را با دست روی پارچه میمالید تا شیشه هوا نکشد و آبغوره کپک نزند. مدت یک ماه و گاه 40 روز در آفتاب میماند تا رنگ بگیرد. در یکی از شیشهها که باز میشد، باید فورا آن را مصرف میکردیم والا کپک میزد و طعم آن خراب میشد. اگر چیزی از آبغوره، باقیمیماند مامان فورا شربت درست میکرد تا هم خورده شود و هم به قول قدیمیها صفرا را ببرد. این چاشنی، خصوصا برای خورشبادمجان، کنگر و کرفس مناسبترین بود و طعم خوبی به خورشها میداد.
اين ستون چهارشنبه ها منتشر مي شود
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.