|

چهارشنبه ۲۶ ژانویه

سوئز، پرچم انقلاب را به دست می‌گیرد

ترجمه : مریم حیدری

از اتحادیه وکلا، رد شدم. دیدم نیروهای پلیس با سربازان مسلح به ابزارهای کشتار فوری، سدهای انسانی تشکیل داده و صدها نفر را داخل آنها محاصره کرده و صدها نفر دیگر را از ورود بازداشته‌اند. سربازان سعی کرده بودند جمعیت را از خیابان رامسس، متفرق کنند و از تجمع‌شان در خیابان‌های «26 جولای» و «عبدالخالق ثروت» که اتحادیه روزنامه‌نگاران در چند قدمی آن بود، جلوگیری کنند.

به اتحادیه خودمان پناه بردم. پله‌های اتحادیه روزنامه‌نگاران، سال‌ها پیش، شاهد اولین تظاهرات‌ها و اعتراض‌ها بوده و کعبه آمال کسانی شده بود که نمی‌توانستند در شرکت یا نهاد خاصی، صدایشان را بلند کنند؛ کسانی که تریبونی برای شکایت‌هایشان می‌خواستند تا درعین‌حال، با این کار، احساس امنیت نسبی هم بکنند. وجود صدها سرباز پلیس و ده‌ها افسر در مقابل اتحادیه، موضوعی عادی شده بود. هرازگاهی هم حرکتی کوچک به سوی اتحادیه وکلا یا باشگاه قضات می‌کردند. اغلب اعتراض‌کنندگان روی پله‌های اتحادیه و داخل ساختمان، روزنامه‌نگار بودند. پلیس آنها را گرفته و همان‌جا نگه‌شان داشته بود و چون نمی‌توانستند بیرون بروند، به شعار دادن بسنده کرده بودند. مضمون شعارهایشان سقوط حسنی مبارک و مطالبه اموال چپاول‌شده ملت بود. هنوز نرسیده بودم که به محمد عبدالقدوس، برنامه‌ریز انجمن آزادی در اتحادیه، شلیک کردند. شعارها از پله‌های اتحادیه به سوی سربازان و افسرانی که پایین بودند، فرود می‌آمد: «حسنی مبارک... باطل»؛ «امن‌الدوله... باطل»؛ «وزیر التعذیب... باطل»؛ «یا مبارک یا مبارک... السعودیه فی انتظارک». وائل قندیل، امروز با درود به «خشمگینان» که لقب انقلابیان را نگرفته بودند، نوشت: «بندکفش کوچک‌ترین تظاهرکننده‌ای که دیروز برای مصر عزیزش تظاهرات کرد و شعار داد، از همه متکبران حقیری که پشت بوته‌های کلمات عقیم و نظریه‌های بیمارشان، پنهان شده‌اند، شریف‌تر و از هر ثروتمند بزدلی که وطن را معدن سنگ پنداشت و تکه‌تکه‌اش کرد و ثروت‌هایش را به غارت برد، پاک‌تر است... من، مصر واقعی را دیدم که راه می‌رفت و تقاضای رهایی و نجات می‌کرد...‌ ای کسانی که به شما ظلم کردیم و شما را غایب پنداشتیم و تصور کردیم روح‌تان، وطن را ترک کرده... از همه شما عذرخواهی می‌کنم و خاک پایتان را می‌بوسم». (الشروق 26/1/2011). برخوردها در قاهره، اندکی آرام‌تر شده اما در بسیاری از شهرهای مصر، شعله‌ورتر شده بود؛ و از همه بیشتر، درسوئز. این شهر که سال 1973 در مقابل محاصره اسراییل ایستاده بود، اخگری بود که همچنان شعله‌ور مانده و به انقلاب، نار و نور می‌بخشید. این شهر، در روز دوم انقلاب، شهدای تازه‌ای به انقلاب هدیه کرد. وزارت کشور، تجمع بیش از چهار نفر را در خیابان، ممنوع اعلام کرد. پادشاه بحرین، حمد بن عیسی، با مبارک تماس گرفت و از «امنیت مصر»، اطمینان حاصل کرد. روزنامه الاهرام به انقلاب، عنوان «حوادث اغتشاش و خشونت» داد. در اولین واکنش از سوی یک انجمن مصری، شورای اتحادیه نویسندگان مصر، بعدازظهر امروز (چهارشنبه) جلسه‌ای اضطراری تشکیل داد. اتحادیه نویسندگان، بیانیه زیر را صادر کرد: «اتحادیه نویسندگان مصر، همبستگی کامل خود را با جنبش شکوهمند 25 ژانویه 2011 اعلام کرده و بر مشارکت کامل خود در مطالبه حقوق مشروع ملت، تاکید می‌کند. همچنین، شیوه سرکوب‌گرانه را در برخورد با این جنبش، محکوم می‌کند. این اتحادیه، همبستگی خود را با ملت مصر در مطالبه تغییر قانون به نحوی که به تعامل صلح‌آمیز از سوی نظام و لغو قانون وضعیت اضطراری بینجامد، اعلام می‌کند و خواستار آزادی فوری همه زندانیان سیاسی و ازبین‌بردن زنجیره فساد سیاسی و اقتصادی و فرهنگی و محاکمه فاسدان، به‌علاوه سایر مطالبات مشروع سیاسی و اقتصادی و اجتماعی است. شورای اتحادیه نویسندگان مصر، تصمیم دارد تا اطلاع ثانوی، در حالت انعقاد دایم باقی بماند.»اتحادیه نویسندگان مصر، با بیانیه زودهنگام خود، موضع پرافتخاری ثبت کرد، اما محمد سلماوی، رییس اتحادیه، وقتی روز سه‌شنبه، 8/2/2011، از او خواستم بیانیه‌ای را که نوشته بودیم، امضا کند، امیدم را به ناامیدی بدل کرد. در این بیانیه، ما خواستار تغییر نام «جایزه مبارک» شده بودیم، اما او عذرخواهی کرد و حاضر به امضا نشد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.