به كساني كه «شرق»را ساختهاند
مریم رحمانیان
«روزنامه «شرق» توقیف شد» این یک خبر است برای کسی که یا روزنامه خوان حرفهای نیست یا کلا روزنامه نمیخواند. این یک پتک است بر سر همه دوستدارانی که صبح به امید خریدن «شرق» از خانه بیرون میآیند. این یک مُقطّعِ نفس است برای کسانی که خود هر روز «شرق» میساختند و برای من که پدری دارم مدیر مسوول این چیزی است که نمیتوان با کلمات وصفش کرد. مسلما همهمان شنیدهایم که پدر تکیهگاهی است برای دخترش؛ شاید این حرف به ظاهر کلیشهای باشد که نوعی ترکیب و بازی است با کلمات ولی عبارت فوق وقتی جلوه میکند که آن تکیهگاه به ناگاه و به نوعی حتی شده برای یک روز حذف شود؛ آن وقت است که حس تنهایی با انگشتهای سردش قلبت را فشار میدهد. وقتی که اشکهای حلقه زده در چشمان برادرت را میبینی که برای قصههای شبانه دلتنگ شده، تیرهایی از تیر و کمان به صدای درد به عمق روحت نفوذ میکنند. خورشید از شرق طلوع کرده است؛ نمیخواهم دردهای گذشته را یادآوری کنم، نمیخواهم بگویم چگونه و یا چه کسانی برای این طلوع و دمیدن دوباره آفتاب زحمت کشیدند و اشک ریختند و یا نفسهایشان را پشت درهای دادگاه در سینه حبس کردند. از سیاست و قضاوت هم نه چیزی میدانم و نه حرفی برای گفتن دارم. فقط میخواهم بگویم که انصاف، نهفته در حرف لطیف سهراب است: چشمها را باید شست، جور دیگر باید دید.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.