پوچتینو و منچستریونایتد؛ آیا دو روح گمشده یکدیگر را نجات می‌دهند؟
همکاری پوچتینو و منچستریونایتد شبیه ملاقات دو روح گمشده در فوتبال است.
به گزارش گروه رسانه‌ای شرق،
منچستریونایتد و مائوریسیو پوچتینو، هر دو در جستجوی راهی برای بازگشت به روزهای بهتر هستند. سرمربی آرژانتینی که در سالهای اخیر از تجربه‌های تلخ حضور در باشگاه‌های بزرگ آسیب دیده، به اولدترافورد رسید؛ جایی که سال‌هاست مدیران، مربیان و بازیکنان در چرخه‌ای فرسایشی گرفتار شده‌اند. شاید این همکاری چیزی بیشتر از یک انتصاب معمولی باشد؛ ملاقات دو روح گمشده که هرکدام به دنبال آخرین فرصت برای احیای خود هستند.
خبر انتصاب پوچتینو در منچستریونایتد چندان غافلگیرکننده نبود. این باشگاه همیشه در آستانه استخدام پوچتینو قرار داشته است؛ همان‌طور که در ۱۳ سال گذشته بارها در آستانه استخدام و اخراج مربیانی بوده که قرار بود ساختار فروپاشیده آن را نجات دهند. چهره‌هایی با نگاه‌های خسته، مشکلات حل نشده و نسخه‌هایی که هیچ‌وقت به درمان واقعی منچستریونایتد منجر نشدند.
پوچتینو اکنون به خوبی از دستگاه فرسایش روحی فوتبال باشگاهی در سطح اول عبور کرده است. او با تجربه‌های تلخ پاری‌سن‌ژرمن، چلسی و تاتنهام دوران دنیل لوی به منچستر می‌آید؛ مربی که به نوعی پیشاپیش خرد شده، زخمی و گرفتار گذشته است. بازگشت از این مسیر تقریباً همان حرکت به سمت شکل نهایی آن در غرب منچستر خواهد بود.
با این حال مشکلات اولدترافورد ارتباط چندانی با نام سرمربی جدیدش ندارند. استخدام و اخراج‌های پیاپی، علت بحران نیستند؛ بلکه نشانه آن محسوب می‌شوند. این تغییرات مدیریتی در واقع نوعی حواس‌پرتی هستند که توجه‌ها را از طمع، ناکارآمدی و ضعف ساختاری در سطوح مدیریتی باشگاه منحرف می‌کنند.
بازگشت به گذشته؛ نسخه‌ای که بارها شکست خورده است
منچستریونایتد در ۱۰ سال روندی نزولی را تجربه کرده و تنها دو جام مهم به دست آورده است. راه‌حل چیست؟ استخدام مربی که در ۱۳ سال گذشته نیز تنها دو جام مهم کسب کرده و در مسیر نزولی مشابهی حرکت کرده است. چگونه می‌توان به گذشته‌ای که حالا به خاطره‌ای دور تبدیل شده بازگشت؟ کافی است همان گذشته را دوباره استخدام کنیم.
این بار دو عامل می‌توانند به سود پوچتینو باشند. نخست، خاطره روزهای درخشان او در تاتنهام. کاریزما، خنده‌های بلند، حرکات پرانرژی کنار زمین و تیمی که فوتبال را با دویدن، فشار، خستگی و هیجان تعریف می‌کرد. آن تاتنهام فوتبال را نه صرفاً یک بازی، بلکه نوعی تجربه جسمانی و احساسی می‌دانست؛ تیمی که تا آخرین قطره انرژی می‌جنگید. هواداران منچستریونایتد به چنین لحظه‌هایی نیاز دارند. شاید در نهایت همه آنها فقط می‌خواهند دوباره چیزی احساس کنند.
عامل دوم، جذاب‌تر و در عین حال خطرناک‌تر است: تصور شکل‌گیری یک داستان رستگاری مشترک. باشگاهی شکسته در کنار مربی که خودش نیز از تجربه‌های گذشته آسیب دیده است. دو روح گمشده که شاید بتوانند یکدیگر را درک کنند.
پوچتینو هنوز در دوران حرفه‌ای خود به نقطه پایانی نرسیده است. او هرگز نتوانست تمام ظرفیت وعده‌های سالهای نخست را محقق کند. ابتدا ساوتهمپتون او را کشف کرد و سپس تاتنهام به خدمت گرفت. در شمال لندن، پوچتینو با تزریق انرژی، فوتبال هجومی و شخصیت کاریزماتیک خود به یکی از جذاب‌ترین مربیان اروپا تبدیل شد. او مربی بود که دوست داشتید صحبت‌هایش را بشنوید؛ مردی با چهره‌ای صمیمی، خنده‌های خاص و سخنانی درباره سختی، مبارزه و رنج.
با گذشت یک دهه، پوچتینو همچنان شبیه کسی است که به دنبال خانه و شکل نهایی شخصیت فوتبالی خود می‌گردد.
پاری‌سن‌ژرمن، چلسی یا تاتنهام؛ چه چیزی پوچتینو را شکست داد؟
شاید پاری‌سن‌ژرمن نخستین ضربه بزرگ را به پوچتینو وارد کرد. او در ژانویه ۲۰۲۱ به پاریس رفت و تا ژوئیه ۲۰۲۲ هدایت تیم را برعهده داشت؛ دوره‌ای که تنها جام‌های مهم دوران حرفه‌ای‌اش را برای او به ارمغان آورد اما از نظر فوتبالی تجربه‌ای فرسایشی بود.
پوچتینو در پاریس با مجموعه‌ای از ستاره‌های بزرگ مواجه شد که مدیریت آنها به مراتب دشوارتر از ساختن یک تیم هماهنگ بود. پاری‌سن‌ژرمن در دوران تجمل‌گرایی افراطی خود قرار داشت؛ تیمی که در آن کیلیان امباپه به چهره‌ای فراتر از یک بازیکن تبدیل شده بود و نیمار گاهی بیشتر شبیه ستاره‌ای در یک مهمانی زیرزمینی لوکس بود تا فوتبالیستی آماده برای رقابت.
برخی نزدیکان پوچتینو از ناامیدی او نسبت به خودخواهی ستاره‌ها، غرور بازیکنان جوان و دشواری حفظ شدت تمرینات صحبت کرده‌اند. این موضوع یک هشدار جدی برای منچستریونایتد محسوب می‌شود. آیا او در باشگاهی با مشکلات فرهنگی مشابه می‌تواند موفق شود؟
شاید چلسی او را شکست داده باشد؛ تجربه‌ای کوتاه و نامتناسب که با نارضایتی از ترکیب نامتعادل و ساختار مدیریتی نامنسجم همراه شد. آیا چنین مربی می‌تواند تیمی را مدیریت کند که طی چند سال زیر نظر شش سرمربی مختلف شکل گرفته و بارها با دخالت‌های مدیریتی روبرو شده است؟ حتی می‌توان استدلال کرد که تاتنهام، با وجود بهترین سالهای مربیگری پوچتینو، عامل اصلی فرسایش او بود.
در نهایت، چیزی که تاتنهام پوچتینو را موفق کرد، همان چیزی بود که آن را نابود ساخت: فوتبال مبتنی بر انرژی بالا، فشار مداوم و فرسایش جسمی و ذهنی. تیمی که ابتدا با قدرت و هیجان بازی می‌کرد، به تدریج به مجموعه‌ای از بازیکنان خسته تبدیل شد. پوچتینو نیز در پایان آن دوره، مردی جنگ‌زده و خسته به نظر می‌رسید.
اولدترافورد؛ آخرین ایستگاه یا فرصتی تازه؟
منچستریونایتد شاید یک کشتی ارواح باشد که سال‌ها در دریایی آرام و بی‌حرکت گرفتار شده است. پوچتینو نیز احتمالاً از دوران اوج خود فاصله گرفته. مربیان ۵۴ سالهای که مدت‌ها در سطح اول فوتبال فعالیت کرده‌اند، معمولاً ناگهان به بهترین سالهای حرفه‌ای خود باز نمی‌گردند.
با این حال، فوتبال همیشه ترکیبی از احساس و جزئیات فنی است. منچستریونایتد در حال حاضر بیش از هر چیز به احساس خوب، انرژی و نوعی گرمای انسانی نیاز دارد. ورود پوچتینو دست‌کم یک داستان تازه خواهد بود؛ ملاقات دو مجموعه که شاید آخرین فرصت‌های خود را جست‌وجو می‌کنند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.
