فرمانده ائتلاف ناتو و آمریکا : نباید از افغانستان خارج میشدیم/ ناتو باید از جنگ اوکراین درس بگیرد
دیوید پترائوس، فرمانده پیشین نیروهای ائتلافی در افغانستان و رئیس پیشین سازمان سیا طی یک سخنرانی در مجلس اعیان انگلیس با برشمردن پیامدهای خروج نیروهای ائتلافی از افغانستان برای تعهد نظامی غرب و نیروهای افغان، گفت که در آن زمان ضرورتی برای این کار وجود نداشت. او همچنین با اشاره به اهمیت نوآوری نظامی، اوکراین را آزمایشگاه بزرگی توصیف کرد که عملکرد ناتو باید با درسهای آن تغییر کند.
به گزارش گروه رسانهای شرق،
دیوید پترائوس، که فرماندهی نیروهای ناتو و آمریکا در افغانستان را بر عهده داشت و به عنوان فرمانده سنتکام و رئیس سازمان سیا نیز خدمت کرده است، روز سهشنبه(دیروز) طی یک سخنرانی در مجلس اعیان انگلیس گفت که در زمان خروج نیروهای آمریکا و متحدانش از افغانستان، ضرورتی برای این کار وجود نداشت و استدلال کرد که تعهد نظامی غرب به سطحی پایدار رسیده بود و از دست رفتن پشتیبانی ائتلاف باعث تضعیف بیشتر نیروهای افغان شد.
وبگاه خبری یوکِی دیفنس ژورنال گزارش داد که پترائوس این استدلال را که طولانی شدن خودِ درگیری به معنای پایان یافتن حضور نظامی است، رد کرد و گفت مسئله مرتبط این است که آیا هزینههای انسانی و مالیِ ادامهدار هنوز با منافع درگیر در این موضوع تناسب دارد یا خیر.
او گفت: «من معتقدم مجبور نبودیم در آن زمانی خاص خارج شویم. همچنین معتقدم نباید چنین میکردیم.»
پترائوس تشریح کرد: «سالها با این استدلال که روزبهروز رایجتر میشد که ما به سادگی باید به "جنگهای بیپایان" پایان دهیم، مخالف بودم. این عبارت، سؤال اشتباهی را مطرح میکند. مسئله این نیست که یک درگیری چقدر طول کشیده است. مسئله این است که آیا تعهد لازم برای ادامه آن، هنوز با منافعی که حافظت میشوند و هزینههایی که متحمل میشویم، تناسب دارد یا خیر.»
فرمانده پیشین سنتکام افغانستان را با ویتنام مقایسه کرد که به گفته او از نظر تلفات جانی و هزینههای مالی غیرقابل تحمل شده بود. به باور او، افغانستان تا سال ۲۰۲۰ به سطح نسبتا معتدلی از حضور نظامی غربیها رسیده بود.
پترائوس گفت: «بدیهی است که ما باید به جنگهایی که تابآوردنی نیستند پایان دهیم. اما تابآوری باید عمدتا با میزان خون و ثروتی که هزینه میشود سنجیده شود. ویتنام، بر اساس این معیارها، به وضوح غیرقابل تحمل شد. در مقابل، تلاش در افغانستان تا سال ۲۰۲۰ در سطحی نسبتا معتدل پایدار شده بود.»
او به باقی ماندن حدود ۲ هزار و ۵۰۰ سرباز آمریکایی و ۸ هزار و ۵۰۰ نفر از نیروهای ائتلاف تا زمان خروج نهایی اشاره کرد و گفت که نیروهای غربی دیگر درگیر نبرد خط مقدم نبودند. به گفت پترائوس، نقش اصلی آنها مشاوره و کمک به نیروهای افغان و ارائه قابلیتهایی بود که آن نیروها هنوز نمیتوانستند خودشان تامین کنند.
رئیس پیشین سیا همچنین از شرط آزادی زندانیان طالبان توسط دولت افغانستان در جریان فرآیند منتهی به خروج نیروها انتقاد کرد. او گفت: «همچنین نباید از دولت افغانستان میخواستیم که صرفا برای آن که با دشمنِ خود توافقی انجام دهیم که تاییدکننده خواسته او از ما-یعنی خروج-حدود ۵ هزار و ۵۰۰ زندانی طالبان را آزاد کند.»
او درباره پیامدهای اصلی خروج نیروهای ناتو گفت: «پیامدهای خروج باید قابل پیشبینی میبود. این خروج نه تنها شامل نیروهای آمریکایی و ائتلاف بود، بلکه بیش از ۱۵ هزار پیمانکار غربی را در بر میگرفت که برای نگهداری هواپیماها و بالگردهای پیشرفتهای که ما در اختیار نیروهای افغان قرار داده بودیم، ضروری و غیرقابلجایگزین بودند.»
پترائوس گفت: «با از بین رفتن آن ظرفیت نگهداری، تحرکپذیریای که حدود ۳۵ هزار کماندوی بسیار توانمند افغان برای پاسخ به حملات در سراسر کشور به آن وابسته بودند نیز از بین رفت.»
برتری در فناوری نمیتواند به تنهایی برای ارتش آمریکا مزیت نظامی پایدار ایجاد کند
به نوشته این رسانه، پترائوس در بخش دیگری از این سخنرانی با گفتن این که برتری در فناوری به تنهایی نمیتواند مزیت نظامی پایدار ایجاد کند، استدلال کرد که نهادهای دفاعی ایالات متحده به اندازه کافی سریع تغییر نمیکنند تا بتوانند از فناوریهای در حال توسعه بهرهبرداری کنند.
او گفت: «ایالات متحده با چالشی تا حدودی متفاوت روبهروست. اکوسیستم نوآوری ما همچنان پویاترین اکوسیستم در جهان است. پیشرفتها در زمینه هوش مصنوعی، نرمافزار، سامانههای خودکار، تولیدات پیشرفته و سایر فناوریهای نوظهور با سرعتی فوقالعاده ادامه دارند.»
پترائوس افزود: «بنابراین چالش ما عمدتا چالش نوآوری در فناوری نیست. چالش ما این است که نهادهای نظامی خود را به اندازه کافی سریع متحول کنیم تا بتوانیم از آن نوآوری بهره ببریم.»
او به همتایان خود گفت که ایالات متحده در حال حاضر سرمایهگذاری سنگینی روی قابلیتهای نظامی نوظهور انجام میدهد اما استدلال کرد که خرید تجهیزات روزافزون پیشرفته بدون تغییرات متناظر در سازمانهای نظامی کافی نخواهد بود.
درسهایی که باید از جنگ اوکراین برای نوآوری نظامی گرفت
طبق گزارش یوکی دیفنس ژورنال، فرمانده پیشین سنتکام درباره اهمیت به کار بستن الگوهای بهبود توانمندیهای نظامی در اوکراین، استدلال کرد که ماهیت جنگ بهاندازهای سریع در حال تغییر است که به چیزی فراتر از فرنامههای نوسازی مرسوم نیاز دارد.
پترائوس گفت که تشخیص زودهنگام انگلیس از تهدید روسیه و حمایت مداوم آن از اوکراین نشاندهنده «وضوح راهبردی» آن است و به این کشور حامی اوکراین فرصت آن را میدهد تا در شکلدهی دوباره نحوه سازماندهی، آموزش و تجهیز نیروهای نظامی غربی پیشگام باشد.
او با توصیف اوکراین به عنوان «آزمایشگاه نظامی تعیینکننده قرن بیستویکم»، استدلال کرد که اهمیت آن نه صرفا در فناوریهای منفرد، بلکه در نحوه ترکیب حسگرها، نرمافزارها، سامانههای بدونسرنشین، جنگ الکترونیک، تسلیحات دقیق و انطباق صنعتی نهفته است.
رئیس پیشین سیا همچنین بیان کرد که اطلاعات با سرعتی بیسابقه جمعآوری، تحلیل و مورد اقدام قرار میگیرند، در حالی که نوآوری تجاری به طور مستقیم وارد میدان نبرد میشود و نرمافزار، سختافزار و روشهای عملیاتی در حین انجام جنگ تطبیق داده میشوند.
پترائوس گفت که بررسی راهبردی دفاعی و برنامه سرمایهگذاری دفاعی انگلیس نشاندهنده درک درست از تحولات جاری است اما تاکید کرد که این اقدامات تنها آغاز دگرگونی بزرگتر است، نه پایان آن. به باور او، تحولات نظامی تاثیرگذار نهتنها با تجهیزات، بلکه با ایدههای جدید آغاز میشود و بزرگترین مانع، کمبود بودجه نیست، بلکه دشواری زیر سوال بردن تصورات دیرینه و از بین بردن مقاومت نهادها در برابر تغییر است.
او با اشاره به توانایی بریتانیا در تشخیص زودهنگام واقعیتهای راهبردی، تاکید کرد که ناتو نیز باید به درک سریعتری از این نوآوریها برسد و عمکرد آن بر این اساس دگرگون شود.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.
