زنان روزنامهنگار قربانی خشونت دیجیتال
گزارشی از سوی سازمان زنان سازمان ملل متحد منتشر شده که نشان میدهد فعالان حقوق زنان، روزنامهنگاران و سایر فعالان ارتباطات عمومی به دلیل گسترش استفاده از هوش مصنوعی، ناشناسبودن و فقدان قوانین مؤثر و پاسخگویی، با تهدید فزایندهای روبهرو هستند.
به گزارش گروه رسانهای شرق،
گزارشی از سوی سازمان زنان سازمان ملل متحد منتشر شده که نشان میدهد فعالان حقوق زنان، روزنامهنگاران و سایر فعالان ارتباطات عمومی به دلیل گسترش استفاده از هوش مصنوعی، ناشناسبودن و فقدان قوانین مؤثر و پاسخگویی، با تهدید فزایندهای روبهرو هستند. طبق این گزارش، زنان در عرصه عمومی با اشکال رو به رشد و پیچیدهای از خشونت آنلاین روبهرو هستند و هشدار داده است «تجاوز مجازی» با کمک هوش مصنوعی اکنون در دسترس «عاملان این خشونت» قرار دارد. این پژوهش با عنوان «تأثیرات، خشونت آنلاین در عصر هوش مصنوعی» بر اساس یک نظرسنجی در سال ۲۰۲۵ است که ۶۴۱ شرکتکننده از ۱۱۹ کشور در آن شرکت کردهاند. یافتهها نشان داد ۱۲ درصد از مدافعان حقوق بشر، فعالان، روزنامهنگاران و سایر کارکنان رسانهای زن، اشتراکگذاری بدون رضایت تصاویر شخصی، از جمله محتوای خصوصی یا جنسی را تجربه کردهاند. شش درصد قربانی «دیپفیک» بودهاند و از هر سه نفر، یک نفر به صورت آنلاین درخواستهای جنسی ناخواسته دریافت کردهاند. حدود ۴۱ درصد از پاسخدهندگان گفتهاند برای جلوگیری از سوءاستفاده در رسانههای اجتماعی خودسانسوری میکنند،
در حالی که ۱۹ درصد از آنها در کار حرفهای خودسانسوری میکنند. این وضعیت برای روزنامهنگاران و کارکنان رسانهای زن نگرانکنندهتر است، زیرا آزار و اذیت ۴۵ درصد آنها را مجبور به خودسانسوری در رسانههای اجتماعی کرده است وتقریبا ۲۲ درصد در کار خود خودسانسوری میکنند. زنان روزنامهنگار و فعال رسانهای همچنین دو برابر بیشتر از سال ۲۰۲۰، حوادث خشونت آنلاین را به پلیس گزارش دادند؛ ۲۲ درصد در مقابل ۱۱ درصد. تقریبا یکچهارم زنان روزنامهنگار و فعال رسانهای، به اضطراب یا افسردگی مبتلا شده یا تحت درمان قرار گرفتهاند و ۱۳ درصد به اختلال استرس پس از سانحه مبتلا شدهاند. «کالیوپی مینگیرو» که مدیریت «پایاندادن به خشونت علیه زنان» را بر عهده دارد، به گاردین گفت: «هوش مصنوعی سوءاستفاده را آسانتر و آسیبزاتر میکند و ناشناسبودن و همچنین سرعت گردش این اطلاعات و روایتها در رسانههای جریان اصلی، این محتوا را خطرناکتر میکند». این گزارش نشان میدهد بسیاری از زنان باید بین آنلاینبودن و پذیرش تهدید خشونت یا خودسانسوری، شاید حتی آفلاینماندن و احتمالا پرداخت هزینههای حرفهای و شخصی برای انجام این کار، یکی را انتخاب کنند. مینگیرو گفت: «وقتی زنان به طور کلی، یا روزنامهنگاران و مدافعان حقوق بشر از فضاهای دیجیتال بیرون رانده میشوند، همه ما بازندهایم».
مینگیرو گفت این حملات «هماهنگ و عمدی» بوده و با هدف خاموشکردن صدای زنان و در عین حال تضعیف اعتبار و شهرت حرفهای آنها انجام شده است. او گفت: «این بخشی از یک واکنش گستردهتر علیه برابری جنسیتی است. ما شاهد شبکههای زنستیز هستیم که بسیار هماهنگ به روایتهای مربوط به برابری جنسیتی و زنان در زندگی عمومی
حمله میکنند».
دیدگاه او با تحقیقی که چند ماه پیش منتشر شد همسو است. محققان استدلال کردهاند ساکتکردن زنان در فضای آنلاین، محصول جانبی یا تصادفی حوزه دیجیتال نیست، بلکه یک «رویه هماهنگ و سیستماتیک» است.
این تحقیق نشان داد چگونه «خصومت آنلاین برای زنستیزان بیدردسر و پاداشدهنده است» و اشاره کرد چگونه تقویت الگوریتمی پلتفرمها و تشکیل گروههای متخاصم موردی، «خصومت زنستیزانه را به دستگاهی هماهنگ برای سرکوب مشارکت زنان در گفتمان عمومی تبدیل کرده است». ابعاد این تهدید اوایل امسال پس از آن آشکار شد که صدها هزار درخواست به گروک داده شد که در عکسهای ارسالی لباسهای زنان را جدا کند. سال گذشته، سیما باهوس، مدیر اجرایی زنان سازمان ملل، گفت: «آنچه آنلاین شروع میشود، آنلاین نمیماند. سوءاستفاده دیجیتال به زندگی واقعی سرایت میکند، ترس را گسترش میدهد، صداها را خاموش میکند و -در بدترین موارد- منجر به خشونت فیزیکی و زنکشی میشود». در این گزارش از شرکتهای فناوری درخواست شده برای جلوگیری از سوءاستفاده، اقداماتی انجام شود. این نکته قابل توجه است که کمتر از ۴۰ درصد از کشورها قوانینی
در این زمینه دارند.
