٢٩ فروردین سی ویکمین سالگرد وفات شاعر نامی کُرد «هیمن موکریانی»
هیمن،شاعر میهنی
شناسه و هویت هر مردمي شامل فرهنگ و ادبیات آن مردم می باشد. از این رو هر تمدنی دارای هویت و فرهنگ خاص خود می باشد که نشأت گرفته از شیرازه فرهنگ و تبادل اجتماعی مردم آن جامعه است.از این رو در میان مردم کُرد شاعران و نویسندگان بر جسته ای وجود داشته اند و دارند؛که نقش بزرگی را در رشد و فرهنگ و ادبیات مردم کردستان با لاخص و به طور عام کشور ایران داشته اند. شاعران کُرد در زنده نگه داشتن آداب،سنن و فلکور مردم کردستان نقش بسیار بزرگی داشته اند. از جمله در سرودن اشعار کردی و رسم الخط کردی وانتقال آن به مردم زمان خود و بعد از خود داشته اند.سید محمد امین شیخ الاسلامی متخلص به «هیمن»،فرزند سید حسن شیخ الاسلامی مکری از تبار عارف و دانشمند معروف به جامی چووری، در بهار سال 1300 شمسی برابر با سال1340 ه ق در یکی از روستاهای مهاباد به نام«لاچین» متولد شد. پس از یاد گیری قرآن مجید و کتب مقدماتی فارسی و عربی، به مهاباد رفت و مدت چهار سال در خانقاه و مدرسه جد مادریش شیخ یوسف برهان در سلک طلاب علوم دینی تحصیلات خود را ادامه داد و در همان ایام با «هه ژار»-که آنجا بسر می برد- همدرس و هم صحبت شد.بعدها به دستور پدرش به
آبادی«کولیجه» راه یافت و مدت چند سالی نزد ملا احمد فوزی درس خواند. درتاریخ 1317 ه ش به خانه پدری در آبادی«شیلاناوی» بازگشت. روز ها به کار کشاورزی و زراعت می پرداخت و شب ها تا دیر وقت به مطالعه کتب ادبی-از فارسی و کردی- مشغول بود و هر ساله چندین بار به شهر مهاباد آمد و شد داشت؛در این مسافرت ها با رجال شعر وادب آشنا شد و در جلسات ادبی جوانان باذوق آن دیار شرکت جست و اندک اندک در اثر ابراز لیاقت و استعداد، مورد توجه شخصیت های معروف مهاباد،مخصوصا قاضی محمد قرارگرفت.هیمن در این ایام جوانی برازنده و کار آمد و آگاه، و آشنا به رموز ادبیات کردی و شعر شناس بود و خود نیز شعر می گفت و اشعارش در میان جوانان طرف داران زیادی داشت. پدرش نیز اهل شعر وشاعری بود؛ولی دوست نداشت که فرزندش وقت خود را به سرودن شعر بگذراند؛اما استعداد ذاتی و قریحه خدادادی او را به راهی سوق داده بود که به سرچشمه زلال ابداع و ابتکار در فنون شعر و شاعری منتهی شود و در سنین بالا اهلیت لقب«شاعر وطنی» را داشته باشد.او راه خود را پیش گرفته بود؛ هر لحظه با شوق و ذوق بیشتر ،گام های فراتر بر می داشت و عقب نشینی و انزوا گیری برای او محال و ممتنع بود.هیمن در
سال 1323 شمسی به عضویت شورای نویسندگان نشریه نیشتمان در آمد، که به طور مخفیانه از سوی جمعی از ادبا و شعرای کرد علیه رژیم ستمشاهی انتشار می یافت. پدرش درتاریخ 1344 ه ش دار فانی را وداع گفت و دو سال بعد از آن مادرش نیز-که دختر مرحوم شیخ یوسف برهان بود- در گذشت.به سال 1347 ه ش به علت مشاهده اوضاع نا مطلوب کشور و ستم هایی که از طرف رژیم شاه بر مردم ستمدیده کُرد می رفت، خانه و زندگی را ترک گفت و سال ها در بلاد غربت متواری و آواره بود. پس از پیروزی انقلاب به وطن بازگشت و خدمات ادبی و اجتماعی و فرهنگی خود را از سر گرفت؛که از جمله آن ها انتشار مجله سروه به زبان کردی است که در شهر ارومیه چاپ و توزیع می گردد.استاد هیمن پس از 65 سال زندگی، بر اثر سکته قلبی به تاریخ شب جمعه29 فروردین سال65 شمسی برابر با هشتم شعبان سال 1406 ه ق در گذشت.
آثار چاپ شده ی هیمن:
1- تاریک وروون،دیوان شعر.
2- ناله ی جودایی،شعر.
3- پاشه روک ،مجموعه ی مقالات و اشعار.
4- .باز نویس تحفه ی مظفریه از رسم الخط لاتینی به کردی.
5- مقدمه ی رمان قه لای دمدم،اثر عرب شامیلوف.
6- شازده و گدا.
7-هه واری خالی
شناسه و هویت هر مردمي شامل فرهنگ و ادبیات آن مردم می باشد. از این رو هر تمدنی دارای هویت و فرهنگ خاص خود می باشد که نشأت گرفته از شیرازه فرهنگ و تبادل اجتماعی مردم آن جامعه است.از این رو در میان مردم کُرد شاعران و نویسندگان بر جسته ای وجود داشته اند و دارند؛که نقش بزرگی را در رشد و فرهنگ و ادبیات مردم کردستان با لاخص و به طور عام کشور ایران داشته اند. شاعران کُرد در زنده نگه داشتن آداب،سنن و فلکور مردم کردستان نقش بسیار بزرگی داشته اند. از جمله در سرودن اشعار کردی و رسم الخط کردی وانتقال آن به مردم زمان خود و بعد از خود داشته اند.سید محمد امین شیخ الاسلامی متخلص به «هیمن»،فرزند سید حسن شیخ الاسلامی مکری از تبار عارف و دانشمند معروف به جامی چووری، در بهار سال 1300 شمسی برابر با سال1340 ه ق در یکی از روستاهای مهاباد به نام«لاچین» متولد شد. پس از یاد گیری قرآن مجید و کتب مقدماتی فارسی و عربی، به مهاباد رفت و مدت چهار سال در خانقاه و مدرسه جد مادریش شیخ یوسف برهان در سلک طلاب علوم دینی تحصیلات خود را ادامه داد و در همان ایام با «هه ژار»-که آنجا بسر می برد- همدرس و هم صحبت شد.بعدها به دستور پدرش به
آبادی«کولیجه» راه یافت و مدت چند سالی نزد ملا احمد فوزی درس خواند. درتاریخ 1317 ه ش به خانه پدری در آبادی«شیلاناوی» بازگشت. روز ها به کار کشاورزی و زراعت می پرداخت و شب ها تا دیر وقت به مطالعه کتب ادبی-از فارسی و کردی- مشغول بود و هر ساله چندین بار به شهر مهاباد آمد و شد داشت؛در این مسافرت ها با رجال شعر وادب آشنا شد و در جلسات ادبی جوانان باذوق آن دیار شرکت جست و اندک اندک در اثر ابراز لیاقت و استعداد، مورد توجه شخصیت های معروف مهاباد،مخصوصا قاضی محمد قرارگرفت.هیمن در این ایام جوانی برازنده و کار آمد و آگاه، و آشنا به رموز ادبیات کردی و شعر شناس بود و خود نیز شعر می گفت و اشعارش در میان جوانان طرف داران زیادی داشت. پدرش نیز اهل شعر وشاعری بود؛ولی دوست نداشت که فرزندش وقت خود را به سرودن شعر بگذراند؛اما استعداد ذاتی و قریحه خدادادی او را به راهی سوق داده بود که به سرچشمه زلال ابداع و ابتکار در فنون شعر و شاعری منتهی شود و در سنین بالا اهلیت لقب«شاعر وطنی» را داشته باشد.او راه خود را پیش گرفته بود؛ هر لحظه با شوق و ذوق بیشتر ،گام های فراتر بر می داشت و عقب نشینی و انزوا گیری برای او محال و ممتنع بود.هیمن در
سال 1323 شمسی به عضویت شورای نویسندگان نشریه نیشتمان در آمد، که به طور مخفیانه از سوی جمعی از ادبا و شعرای کرد علیه رژیم ستمشاهی انتشار می یافت. پدرش درتاریخ 1344 ه ش دار فانی را وداع گفت و دو سال بعد از آن مادرش نیز-که دختر مرحوم شیخ یوسف برهان بود- در گذشت.به سال 1347 ه ش به علت مشاهده اوضاع نا مطلوب کشور و ستم هایی که از طرف رژیم شاه بر مردم ستمدیده کُرد می رفت، خانه و زندگی را ترک گفت و سال ها در بلاد غربت متواری و آواره بود. پس از پیروزی انقلاب به وطن بازگشت و خدمات ادبی و اجتماعی و فرهنگی خود را از سر گرفت؛که از جمله آن ها انتشار مجله سروه به زبان کردی است که در شهر ارومیه چاپ و توزیع می گردد.استاد هیمن پس از 65 سال زندگی، بر اثر سکته قلبی به تاریخ شب جمعه29 فروردین سال65 شمسی برابر با هشتم شعبان سال 1406 ه ق در گذشت.
آثار چاپ شده ی هیمن:
1- تاریک وروون،دیوان شعر.
2- ناله ی جودایی،شعر.
3- پاشه روک ،مجموعه ی مقالات و اشعار.
4- .باز نویس تحفه ی مظفریه از رسم الخط لاتینی به کردی.
5- مقدمه ی رمان قه لای دمدم،اثر عرب شامیلوف.
6- شازده و گدا.
7-هه واری خالی