|

روند ناامید‌کننده پرونده سهرابی در دادگاه CAS

شرق: درست یک سال از شکایت مهدی سهرابی، پرافتخارترین دوچرخه‌سوار ایران به دادگاه بین‌المللی حکمیت ورزش (CAS) می‌گذرد اما هنوز هیچ رأیی درخصوص پرونده او صادر نشده است؛ پرونده‌ای که به نظر نمی‌رسد سرانجامی داشته باشد و سهرابی باید پیه چهار سال محرومیت را به تنش بمالد. تیر‌ماه سال گذشته بود که سایت اتحادیه جهانی دوچرخه‌سواری نام مهدی سهرابی را در فهرست رکابزنان دوپینگی قرار داد و اعلام کرد این ورزشکار موقتا از انجام هر‌گونه فعالیتی تعلیق است. این اتحادیه در‌حالی کاپیتان تیم ملی جاده ایران را به‌عنوان دوچرخه‌سوار دوپینگی معرفی کرد که هیچ اشاره‌ای به تاریخ دریافت تست و نوع ماده ممنوعه دیده‌‌شده در آزمایش او نکرده بود. دراین‌باره تنها گفته‌شده این تست مربوط به اردوی تیم ملی در سال 96 در کیش است. نکته مبهم دیگر اینکه گفته شد نمونه B این تست نیز وجود ندارد! با توجه به این موضوع سهرابی نزدیک به هفت‌ماه در انتظار به سر برد تا اینکه زمستان سال گذشته، اتحادیه جهانی دوچرخه‌سواری رسما اعلام کرد، مثبت‌شدن نمونه‌های ادرار و خون این ورزشکار برای آنها محرز شده و او برای چهار سال از حضور در تمامی میادین محروم است.
دارنده دو مدال نقره و برنز بازی‌های آسیایی ۲۰۰۶ دوحه اما هیچ‌وقت اتهام دوپینگی‌بودنش را نپذیرفت و به ضرس ‌قاطع گفت اتحادیه جهانی دوچرخه‌سواری، نه بر اساس مستندات و آزمایش‌ها بلکه بر اساس احتمالات این رأی سنگین را برای او در نظر گرفته است. پرونده دوپینگ سهرابی وقتی جنجالی شد که او از پشت‌پرده‌های دوپینگ‌های سازمان‌یافته دوچرخه‌سواری در ایران پرده داشت.
او در بخشی از صحبت‌هایش به «شرق» گفته بود: «24 سال است که سابقه ورزشی دارم. چرا باید الان که روزهای آخرم را در تیم ملی می‌گذرانم، بیایم دروغ بگویم یا اینکه دوپینگ کنم و آبروی خودم را زیر سؤال ببرم. آن زمان که در اروپا بازی می‌کردم و در اوج بودم و درآمد بالایی داشتم، دوپینگ نکردم، چرا باید الان این کار را بکنم. این اتفاق تلخی که گریبانگیر من شده به خاطر راپورت‌هایی است که از داخل به UCI داده شده. آنها خودشان در ایمیلی محرمانه به فدراسیون دوچرخه‌سواری گفته‌اند که ۲۲۴ نفر از ایران به اتحادیه جهانی ایمیل زده و از دوپینگ‌های سازمان‌یافته در دوچرخه‌سواری ایران خبر داده‌اند». این‌چنین شد که دوچرخه‌سوار‌ زنجانی به دادگاه بین‌المللی حکمیت ورزش شکایت کرد تا از این طریق، حقانیت حرف‌هایش را به اثبات برساند.
حالا در شرایطی که یک سال از شکایت او به دادگاه CAS گذشته، هیچ اتفاق خاصی در پرونده او نیفتاده و کرونا و محدودیت‌هایش هم باعث شده‌ تا صدور رأی نهایی پرونده‌اش به تعویق بیفتد. سهرابی در‌این‌باره به «شرق» می‌گوید: «متأسفانه همه‌چیز بر علیه من است. اتحادیه جهانی دوچرخه‌سواری مقرش در سوئیس است و لابی خوبی با دادگاه CAS که در سوئیس است، دارد. اتحادیه جهانی یکی از بهترین وکلای حقوق ورزشی دنیا را برای دفاع از این پرونده گرفته. اما مهدی سهرابی در زنجان است، بدون اینکه یک حامی داشته باشد. معلوم است که من نمی‌توانم کاری بکنم. از طرفی کرونا هم بهانه‌ای شده تا قاضی مدام رأی پرونده را به عقب بیندازد. من هم برای خودم وکیل گرفته‌ام و وکیلم هر کاری از دستش بر‌آمده انجام داده اما مطمئنم هر رأیی بدهند، به ضرر من خواهد بود. من تنها یک سؤال از دادگاه دارم و این است که با اسناد و مدرک به من نشان بدهند که دوپینگم مثبت شده و این نمونه مثبت‌شده مال من است‌ اما هیچ جوابی به سؤالم نمی‌دهند. من، بهمن سال ۹۶ در اردوی تیم ملی که در کیش برگزار شد، تست خون و ادرار دادم. طبق روال، دو هفته بعد جواب منفی هر دو تست به ایمیلم آمد. یک‌سال‌ونیم گذشت تا اینکه دیدم‌ UCI اسم مرا در فهرست دوپینگی‌ها قرار داده. بعد به من گفتند به تست تو مشکوک شده‌ایم و احتمال می‌دهیم مثبت باشد. متأسفانه هیچ سند و مدرکی را به من نشان نمی‌دهند که من بدانم از چه مواد یا روش ممنوعه‌ای استفاده کرده‌ام. آنها حتی در ایمیلی هم که برایم ارسال کرده‌اند، نوشته‌اند که طبق احتمالات این حکم را برایم در نظر گرفته‌اند. آخر مگر می‌شود یک ورزشکار را بر اساس احتمالات محروم کنند! ای کاش قدری به قوانین آشنا بودم. هر‌زمان که از ما تست می‌گیرند، به ما می‌گویند که اگر اعتراض یا سؤالی دارید، کتبا بنویسید. من اصلا به این مسائل توجهی نمی‌کردم و همه چیز را سرسری می‌گرفتم. فقط دلم می‌خواست فوری آزمایش را بدهم و برگه‌ام را امضا کنم و بروم. با دست خودم و امضای خودم، خودم را محروم کردم. اگر بخواهند کسی را نابود کنند، می‌کنند. جالب است که 16 ماه پس از گرفتن تست اولیه که منفی بوده، به من می‌گویند‌ دوپینگی هستی. جالب‌تر اینکه مدال‌هایی که سال 2018 گرفتم را حذف کردند اما محرومیتم را از سال 2019 اعمال کردند. دیگر هیچ امیدی ندارم و منتظر می‌مانم تا رأی‌ام بیاید. بیشتر از چهار سال که نمی‌توانند محرومم کنند. من دوباره با قدرت برمی‌گردم».

شرق: درست یک سال از شکایت مهدی سهرابی، پرافتخارترین دوچرخه‌سوار ایران به دادگاه بین‌المللی حکمیت ورزش (CAS) می‌گذرد اما هنوز هیچ رأیی درخصوص پرونده او صادر نشده است؛ پرونده‌ای که به نظر نمی‌رسد سرانجامی داشته باشد و سهرابی باید پیه چهار سال محرومیت را به تنش بمالد. تیر‌ماه سال گذشته بود که سایت اتحادیه جهانی دوچرخه‌سواری نام مهدی سهرابی را در فهرست رکابزنان دوپینگی قرار داد و اعلام کرد این ورزشکار موقتا از انجام هر‌گونه فعالیتی تعلیق است. این اتحادیه در‌حالی کاپیتان تیم ملی جاده ایران را به‌عنوان دوچرخه‌سوار دوپینگی معرفی کرد که هیچ اشاره‌ای به تاریخ دریافت تست و نوع ماده ممنوعه دیده‌‌شده در آزمایش او نکرده بود. دراین‌باره تنها گفته‌شده این تست مربوط به اردوی تیم ملی در سال 96 در کیش است. نکته مبهم دیگر اینکه گفته شد نمونه B این تست نیز وجود ندارد! با توجه به این موضوع سهرابی نزدیک به هفت‌ماه در انتظار به سر برد تا اینکه زمستان سال گذشته، اتحادیه جهانی دوچرخه‌سواری رسما اعلام کرد، مثبت‌شدن نمونه‌های ادرار و خون این ورزشکار برای آنها محرز شده و او برای چهار سال از حضور در تمامی میادین محروم است.
دارنده دو مدال نقره و برنز بازی‌های آسیایی ۲۰۰۶ دوحه اما هیچ‌وقت اتهام دوپینگی‌بودنش را نپذیرفت و به ضرس ‌قاطع گفت اتحادیه جهانی دوچرخه‌سواری، نه بر اساس مستندات و آزمایش‌ها بلکه بر اساس احتمالات این رأی سنگین را برای او در نظر گرفته است. پرونده دوپینگ سهرابی وقتی جنجالی شد که او از پشت‌پرده‌های دوپینگ‌های سازمان‌یافته دوچرخه‌سواری در ایران پرده داشت.
او در بخشی از صحبت‌هایش به «شرق» گفته بود: «24 سال است که سابقه ورزشی دارم. چرا باید الان که روزهای آخرم را در تیم ملی می‌گذرانم، بیایم دروغ بگویم یا اینکه دوپینگ کنم و آبروی خودم را زیر سؤال ببرم. آن زمان که در اروپا بازی می‌کردم و در اوج بودم و درآمد بالایی داشتم، دوپینگ نکردم، چرا باید الان این کار را بکنم. این اتفاق تلخی که گریبانگیر من شده به خاطر راپورت‌هایی است که از داخل به UCI داده شده. آنها خودشان در ایمیلی محرمانه به فدراسیون دوچرخه‌سواری گفته‌اند که ۲۲۴ نفر از ایران به اتحادیه جهانی ایمیل زده و از دوپینگ‌های سازمان‌یافته در دوچرخه‌سواری ایران خبر داده‌اند». این‌چنین شد که دوچرخه‌سوار‌ زنجانی به دادگاه بین‌المللی حکمیت ورزش شکایت کرد تا از این طریق، حقانیت حرف‌هایش را به اثبات برساند.
حالا در شرایطی که یک سال از شکایت او به دادگاه CAS گذشته، هیچ اتفاق خاصی در پرونده او نیفتاده و کرونا و محدودیت‌هایش هم باعث شده‌ تا صدور رأی نهایی پرونده‌اش به تعویق بیفتد. سهرابی در‌این‌باره به «شرق» می‌گوید: «متأسفانه همه‌چیز بر علیه من است. اتحادیه جهانی دوچرخه‌سواری مقرش در سوئیس است و لابی خوبی با دادگاه CAS که در سوئیس است، دارد. اتحادیه جهانی یکی از بهترین وکلای حقوق ورزشی دنیا را برای دفاع از این پرونده گرفته. اما مهدی سهرابی در زنجان است، بدون اینکه یک حامی داشته باشد. معلوم است که من نمی‌توانم کاری بکنم. از طرفی کرونا هم بهانه‌ای شده تا قاضی مدام رأی پرونده را به عقب بیندازد. من هم برای خودم وکیل گرفته‌ام و وکیلم هر کاری از دستش بر‌آمده انجام داده اما مطمئنم هر رأیی بدهند، به ضرر من خواهد بود. من تنها یک سؤال از دادگاه دارم و این است که با اسناد و مدرک به من نشان بدهند که دوپینگم مثبت شده و این نمونه مثبت‌شده مال من است‌ اما هیچ جوابی به سؤالم نمی‌دهند. من، بهمن سال ۹۶ در اردوی تیم ملی که در کیش برگزار شد، تست خون و ادرار دادم. طبق روال، دو هفته بعد جواب منفی هر دو تست به ایمیلم آمد. یک‌سال‌ونیم گذشت تا اینکه دیدم‌ UCI اسم مرا در فهرست دوپینگی‌ها قرار داده. بعد به من گفتند به تست تو مشکوک شده‌ایم و احتمال می‌دهیم مثبت باشد. متأسفانه هیچ سند و مدرکی را به من نشان نمی‌دهند که من بدانم از چه مواد یا روش ممنوعه‌ای استفاده کرده‌ام. آنها حتی در ایمیلی هم که برایم ارسال کرده‌اند، نوشته‌اند که طبق احتمالات این حکم را برایم در نظر گرفته‌اند. آخر مگر می‌شود یک ورزشکار را بر اساس احتمالات محروم کنند! ای کاش قدری به قوانین آشنا بودم. هر‌زمان که از ما تست می‌گیرند، به ما می‌گویند که اگر اعتراض یا سؤالی دارید، کتبا بنویسید. من اصلا به این مسائل توجهی نمی‌کردم و همه چیز را سرسری می‌گرفتم. فقط دلم می‌خواست فوری آزمایش را بدهم و برگه‌ام را امضا کنم و بروم. با دست خودم و امضای خودم، خودم را محروم کردم. اگر بخواهند کسی را نابود کنند، می‌کنند. جالب است که 16 ماه پس از گرفتن تست اولیه که منفی بوده، به من می‌گویند‌ دوپینگی هستی. جالب‌تر اینکه مدال‌هایی که سال 2018 گرفتم را حذف کردند اما محرومیتم را از سال 2019 اعمال کردند. دیگر هیچ امیدی ندارم و منتظر می‌مانم تا رأی‌ام بیاید. بیشتر از چهار سال که نمی‌توانند محرومم کنند. من دوباره با قدرت برمی‌گردم».